Poetin siddert en Zjenja retoucheert

9 mei, de Dag van de Overwinning leek meer op de Dag van de Nederlaag. In plaats van de Donbas veroverd te hebben, zoals Poetin sinds lang bevolen had, modderen zijn troepen in een onbeduidende plaats die Bachmoet heet en alleen maar interessant is vanwege het eindeloze getob van Poetins troepen daar. Prigozjin, de Russische hoofdrolspeler daar, vestigt nog eens extra de aandacht op die tobberij door de ene dag de overwinning uit te roepen en de volgende dag zijn terugtrekking aan te kondigen. Dit alles slechts om de schuld te geven aan het ‘Ministerie van Defensie’. Want het een noch het ander blijkt waar: hij wint niet en is op het moment van mijn schrijven ook niet teruggetrokken.

Het zit het arme Russische leger niet mee. Het is er ondanks eindeloze bombardementen niet in geslaagd het energienetwerk van Oekraïne kapot te krijgen, het is er niet in geslaagd de Oekraïners te laten bevriezen. Erger, zelfs in moedertje Rusland laat de vijand oliedepots in vlammen opgaan en slaagt het erin met drones het heilige Kremlin te bereiken. En nu moeten de Russische generaals ook nog eens huiveren voor het komende Oekraïense tegenoffensief.

AFGEDRAAIDE RETORIEK

Wat Poetin overblijft is retoriek. De dictator foeterde op het Rode Plein ten overstaan van zijn soldaten dat het Westen een ‘echte oorlog’ voert tegen Rusland, terwijl zijn land met zijn ‘speciale militaire operatie’ in Oekraïne vecht tegen het nazisme, net als in de Tweede Wereldoorlog. Poetin gebruikt nu het woord ‘oorlog’, maar dat is dan de oorlog die het Westen volgens hem tegen Rusland voert, terwijl hij slechts een goed bedoelde ‘speciale militaire operatie tegen het nazisme’ in een buurland voert. Verdorie, het Westen verstoort zijn edelmoedige operatie en maakt er nu een ‘echte oorlog’ van!

De man valt in herhaling en beweert dat er voor Rusland geen vijandige volkeren zijn, maar dat ‘de Westerse globalistische elites’ daarentegen de mensen tegen elkaar opzetten, bloedige conflicten en staatsgrepen uitlokken en agressief nationalisme zaaien terwijl zij ondertussen de traditionele familiewaarden vernietigen. De bewoners van vernietigde Oekraïense steden? Dat zijn niet anders dan marionetten van Amerika.

Wat mij ook raakt is dat Poetin ook nog de onhebbelijkheid heeft om dit alles uit te braken op precies de plek op het Rode Plein, vanaf het mausoleum aan de Kremlinmuur, waar Zjenja en ik voor het eerst met elkaar gekust hebben, in dagen dat hij al wel president was maar wij nog wel hoop mochten koesteren dat een gemengd Nederlands-Russisch huwelijk een succes kon worden, gesteund door toenadering van onze landen. Ik was niet de enige Nederlandse man met die illusie, duizenden Russische vrouwen emigreerden toen op liefdesvleugels naar Europa. En nu? De stroom is drooggevallen.

ONDERZEESE SABOTAGE

Op het slagveld ziet het er somber uit voor Rusland. Als ik Poetin was zou ik sidderen en sommige scherpe waarnemers zagen hem dat op het Rode Plein ook echt doen.

Zal de Russische heerser dan toch naar de atoombom grijpen als hij straks de Krim uit gelazerd wordt en in de Donbas met de rug tegen de muur staat? Ik vermoed dat hij liever zal proberen door sabotage in het Westen alles tot stilstand te brengen.

Volgens de Deense zender DR zijn Russische vissersboten verdacht actief om informatie in te winnen over waar zich onze onderzeese zenuwbanen bevinden. Kabels voor internationaal dataverkeer, kabels voor energietransport. In de Noordzee zijn ijlings windparken in opbouw die binnenkort voor een groot deel de omliggende landen van energie moeten gaan voorzien. Nu de Russische aanslag op onze energievoorziening via het afsnijden van de toevoer van Russisch gas mislukt is, wil Rusland in geval van nood onze windenergie kapot maken door de onderzeese energieleidingen van de windmolens tot ontploffing te brengen. Zou dat lukken, dan slaan zij daarmee in één klap ons systeem aan flarden. Duurzaamheid van onze mooie energiemachines is dan ver te zoeken.

Volgens DR zouden de Russen zelfs werken aan een app waarmee alle Russische schepen geïnformeerd kunnen worden welke doelen zij precies moeten raken. Een half jaar geleden, na de aanslag op de Nordstreampijpen, schreef ik al over dezelfde dreiging en sindsdien bevestigen onze inlichtingendiensten alleen maar dat die dreiging toeneemt. ‘Hoe verdedigen wij die zwakke plek?’ vroeg ik.

Het is nog steeds niet duidelijk. Alleen al Nederland heeft een zeeoppervlak te beschermen dat anderhalf maal zo groot is als ons landoppervlak. Boten laten patrouilleren, dat is nog steeds het laatste woord hierover maar niemand voelt daar veiligheid bij.

Waarom niet een verbod voor Russische schepen in Europese of Atlantische wateren? Ik weet wel, dat dat volgens het internationale zeerecht maar beperkt kan. Zo’n verbod zou enorme gevolgen hebben en zou misschien zelfs tot zeeslagen leiden. Maar kunnen wij toestaan dat Russische schepen met hun precisieapparatuur nauwkeurig onze onderzeese kabels en leidingen in kaart brengen om hier te doen wat hen in Oekraïne niet gelukt is, namelijk het energiesysteem kapot te bombarderen?

ANARCHISTEN

Anarchisme, mijn oude liefde. Ik was een paar dagen terug in Frankfurt en sprak met een vriend van de anarchistische site ‘Espero’, dat mijn artikelen ook publiceert, in het Duits. Zelinski doet mij soms denken aan de anarchistenleider Nestor Machno, die in de onrustige tijd na de eerste wereldoorlog zowel tegen de rode als tegen de witte Russische legers vocht. We spraken over de Oekraïense en andere anarchisten die nu aan de zijde van Zelinski’s leger vechten. Velen zijn gedood, terwijl sommige West-Europese anarchisten zeggen ‘natuurlijk’ aan de kant van Poetin te staan omdat hij de westerse elites bestrijdt. Hoe durven zij? Weten zij dan niet dat de anarchisten in Rusland al sinds jaren vervolgd worden en voor een belangrijk deel achter de tralies verdwenen zijn?

Anarchisten die Poetin steunen zijn van alles, maar allerminst anarchisten.

ZJENJA

Ik ben mijn huis aan het opruimen, emotioneel werk want tussen oude papieren vind ik verloren maar niet vergeten foto’s van Zjenja, uit haar oertijd in de Sovjet-Unie. Vera als klein kind, dansend in het Dom Kulturni, op het podium op het Plein van de Overwinning waar ik vaak met Zjenja wandelde, toen Vera al groter was. De kinderen in clownspakjes, Zjenja zelf haast nog een meisje. Vroeger hield ik van zulke foto’s, maar nu stopte ik ze haastig in een grote envelop. Mijn vingers kromden zich onrustig. Zulke foto’s horen toch eigenlijk bij haar? Ik waagde het erop en pakte de tram naar het adres waarvan ik wist dat zij er moest wonen. Het bleek een flatgebouw en een Marokkaans sprekende man lichtte mij in op welke nummer de Russische vrouw moest wonen. Ik stopte de envelop in haar brievenbus, belde aan en liep weg, waarom zou ik mij aan haar opdringen, terwijl ik wist dat zij daar geen zin in had?

Thuis schreef ik haar een mail, dat ze in haar bus moest kijken en vaag hoopte ik dat ze mij ervoor zou bedanken. Nee, ik hoorde niets. Zoals vaker. Voor het eerst, drong het tot me door hoe groot de afstand was tussen haar en mijn cultuur.

Ze antwoordde niet, weer niet. Voor haar ben ik dood. Dat is me nog nooit overkomen, na scheidingen van vrouwen en vriendinnen in mijn leven bleef er toch nog een opening voor contact, maar nu ben ik voor haar het lege silhouet die een van een foto uitgeknipt persoon achterlaat. Haar nog eens zo’n persoonlijke vondst achterna brengen, dat zal ik niet nog eens doen.

Wanneer zal de Shadow Storm raket, die een bereik heeft van 250 kilometer en nu geleverd is door Engeland aan Oekraïne, neerploffen op de Russische vlootbasis bij Sebastopol?

Wordt vervolgd!

FOTO: Roel op bezoek bij het schitterende Jüdisches Museum in Frankfurt am Main, met vriend Markus Henning. Markus is de hoopvolle redacteur van de Duitse anarchistische website ‘Espero’ en auteur van het boek ‘Neo-Anarchismus’, verschenen bij Schmetterling Verlag, waar ook mijn boek ‘Himmlers Holländische Muse’ gepubliceerd is. Bij het museum zagen we scherpe politiebewaking.