Poetin is Dzjengis khans erfgenaam

‘De doden vormen een tapijt op de straat’, zegt de burgemeester van Marioepol, die nog leeft. En het is maar een deel van alle omgebrachte Oekraïners, burgers die expres het slachtoffer waren. Hoeveel doden in Marioepol?

21.000 vaders, moeders, kinderen. Als je dit leest zullen er het meer zijn.

Ik vraag me steeds of hoe Poetin het in z’n hoofd haalt. Om zo barbaars, zo helemaal buiten de humane moraal om zijn moordende bevelen te geven.

Waarom schittert de overwinning hem zó voor de ogen dat de torenhoge stapels lijken hem koud laten?

Mijn vermoeden gaat uit naar de nieuwe Euraziatische moraal.

Het schiet me te binnen dat het middeleeuwse Moskovië lange tijd in de greep was van het rijk van Dzjenghis Khan (1162 – 1227). Zijn naam betekent ‘Grote Leider’. En zijn rijk is het grootste aller tijden geweest. Het besloeg Eurazië van Vladivostok tot aan de Donau. En naar het zuiden de Kaukasus, Perzië, Afghanistan, China, het reikte naar India

.

DE GOUDEN HORDE

Batu Khan, een kleinzoon van Dzjengis Khan stichtte in 1236 de Gouden Horde. ‘Horde’ betekent tent, de tent van de Khan, de leider.

De Gouden Horde was een Mongoolse staat die tot het einde van de 15e eeuw bleef bestaan. Moskovië was er deel van. De Gouden Horde bleef de baas over Moskou tot 1480, tot Ivan de Derde de Mongolen (oftewel Tataren) een nederlaag toebracht. Ivan de Derde was ook de leider die Moskou tot het ‘Derde Rome’ heeft uitgeroepen, nadat hij zich met zijn Orthodoxe kerk had afgesplitst van Byzantium.

Daarmee was de invloed van Dzjengis Khan niet verdwenen.

De Russische Tsaren bleven de bestuurders uit de Gouden Horde aanstellen, ook hun latere familieleden en leerlingen.

Het genadeloze geweld van Dzjengis Khan is spreekwoordelijk. Het uitspreken van zijn naam roept moord en verkrachting wakker. Dat komt van de verwoestingen en plundertochten. Alleen al in China brandschatte zijn zoon hele regio’s. Letterlijk iedereen werd weggevaagd door de razende ruiterij.

Het rijk van de “Gesel Gods’ kende geen grenzen, precies zoals Poetin het enige jaren geleden een jongen duidelijk gemaakt had. ”Waar zijn de grenzen van Rusland?’ vroeg hij hem en hij gaf zelf het antwoord: “Nergens.”

ONDER DE PAARDENHOEVEN

Dzjengis Khan heeft evenals Poetin zijn leven gewijd aan het vergroten van zijn rijk door voortdurende oorlog.

De hemelgod Tengeri stond achter hem en gebood hem steeds verder te gaan. Tengeri lachte, toen de Mongolen in 1258 Bagdad met de grond gelijk maakte. En hij sloeg de Mongoolse grote leider op de schouder toen hij een kwart van de bevolking van Perzië uitmoordde, onder wie het grootste deel van de manlijke bevolking.

Ook Europa voelde de zweep van Dzjengis Khan toen zijn Mongoolse troepenmacht in de Slag bij Liegnitz, in Silezië, een Duits-Pools ridderleger verpletterde en kort daarna het leger van de Hongaarse koning Bela IV in de Slag bij Mohi onder de paardenhoeven liep.

Dit zijn precies de verschrikkingen waarvan Poetin en zijn vrienden niet alleen watertanden, maar ze qua wreedheid en meedogenloosheid ook in praktijk gebracht hebben in Tsjetsjenië, Georgië. En nu in Oekraïne.

Opvallend is ook de verticale machtsstructuur die Rusland geërfd lijkt te hebben van het rijk van Dzjengis Kjan. Alle lijnen lopen top down, nooit is er sprake van decentralisatie. Laat staan democratie.

Zover was ik toen ik ot mijn verrassing een boek ontdekte van prof. Gennady A. Tjoendeshev, historicus van de Khakassha Staatsuniversiteit. In Zuid-Siberië. Een van de stamlanden van de Mongolen.

Hem is de gelijkenis ook opgevallen en hij meent dat Dzjengis Khan en zijn kleinzoon de basis hebben gelegd voor de Russische staatsidee. De overeenkomst van de verticale machtsstructuur is ook ook hem niet ontgaan. Hij wijst erop dat die in Rusland sinds Dzjengis Khan zo gewoon is gebleven, dat toen Poetin, dwars tegen de wet in, de provinciale verkiezing van gouverneurs afgelastte en in 2001 de provincie gouverneurs zelf ging benoemen, er nauwelijks verzet tegen kwam.

Rusland is alleen in naam een ‘federatie’. Steeds hoor je in dat land de mantra er dat er wel een sterk centraal gezag móet zijn omdat het zo groot is.

Geen wonder dat het Eurazainisme, van Poetin en Doegin, er zo makkelijk wortel schiet. Het idee dat Rusland zowel heerser over Europa als Azië moet worden.

Dat is ook een aanleiding voor het boek van Tjoendeshev. Al sinds jaren schrijft Aleksander Doegin over de noodzaak van een Euraziatiosch rijk van Vladivostok tot Lissabon. Dat heeft Poetin wijselijk niet zo uitgesproken, maar je voelt aan alles dat hij deze gedachte ondersteunt. Het is de heilige missie die hem drijft, de geopolitieke wensdroom die ook Dzhengis Khan en Stalin koesterden.

Eurziatisme is de wens de wereldmacht te hebben, door grote landmassa van deze twee continenten te beheersen. Doegin heeft aan deze gedachte toegevoegd dat ‘dus’ de Atlantische zeemachten Amerika en Groot-Brittannië de vijanden zijn. Ook het Mongoolse Rijk van Grote Leider Dzjengis Khan beschouwde alle landen buiten het eigen rijk als vijanden. Isolationisme

was eigen aan het denken van de wrede Mongoolse leider en ook Poetin heeft die neiging. Grootheidswaanzin verbindt de twee oorlogsmonsters.

BATU KHAN

Het boek van Tjoendeshev heet The Great Batu Khan, founder of Russian Statehood (Великий хан Батый – основатель Российской государственности).De Mongolist ziet Batu Khan als de stichter van de Russische staat en aan de Mongoolse invloed schrijft hij de Russische mentaliteit toe.

“Het is voor Russen zo moeilijk om zich vrij te voelen; zij hebben altijd een sterke hand nodig om over hen te heersen.’ Het Russisch isolationisme is ook volgens hem van Tataarse oorsprong. In Rusland schijnen berichten over dit boek onleesbaar te zijn gemaakt.

.

De Tataar Tjoendesjev citeert Napoleon, die in 1812 op de muren van het Kremlin heeft uitgeroepen: “Ontkleed een Rus en je vind een Tataar. Meer historici hebben de diepgaande invloed van de Mongolen op de Russische staat onderzocht. Het Russische woord voor geld, dengi, is Mongools en het is er nog steeds wezenlijk.

Tjundeshevs stelling is dat de Russische staat veel meer een vrucht is van de Gouden Horde van Batu Khan dan van de Kievse Roes (waarop Poetin zich beroept zie mijn vorige artikel).

Volgens deze geleerde hebben Confucius’ ideeën zich via Dzjengis Khan in Rusland verbreidt. De familie als de cel van de maatschappij, de ‘onaanraakbaarheid’ van het staatshoofd. Wie denkt bij dat laatste niet aan d afstand aan de tafels waaraan Poetin met anderen confereert?

“De mentaliteit van de Russen is voornamelijk Aziatisch. Zelfs als de de bevolking van Europese oorsprong is, denkt slechts een kleine minderheid volgens Europese normen.” Zo verklaart deze schrijver het dat de Russen moeite hebben zichzelf als vrije mensen voor te stellen. Zou dit de verklaring kunnen zijn voor de passiviteit van de Rusische publieke opinie in de oorlog om Oekraïne?

Het lijkt erop, vind ik.

POETIIN GESEL GODS

Wat mij opvalt is dat voor de missionarissen van het Euraziatisme de staat een heilige utopie is. Zoals voor Dzjengis Khan de hemeldgod volle dekking gaf aan zijn machtsgebied, zo dringen er nu geluiden uit Rusland door dat God aan de zijde van de heilige Russische staat.

De metropoliet Kyril juicht de oorlogvoering toe. En dat is niet voor het eerst. Ook toen Tsaar Nicolaas II in 1914 de oorlog verklaard had aan Duitsland en het Habsburgse Rijk zegende de Orthodoxe kerk de Russische wapens. De Russische geestelijkheid is nu medeplichtig aan de oorlogsmisdaden in Oekraïne. Net zoals de Sjamanistische priesters die de strijders van de Gesel Gods zegenden.

De nieuwe moraal van Poetin komt uit het oosten, uit de middeleeuwen.

Poetin speelt met zijn supersonische kruisraket de Nucleaire Brenger van de Dood. Met zijn meedogenloze afranseling van de Oekraïners is hij de nieuwe Dzjengis Khan, de Gesel Gods.

Het spant erom.

Maar gelukkig dat wij, in verhouding, sterker zijn dan de vroegere tegenstanders Dzjengis Khan.

Laten wij ons intimideren door Poetins dreigement met zijn atoomraket?

Wordt vervolgd!

Foto’s: links Poetin, de nieuwe en rechts de oude Gesel Gods: Dzjengis Khan, beiden op de strijdros