De anti-Poetin oorlog is helpoorlog

Van Rob de Wijk heb ik geen antwoord gekregen, maar van Scholz, Biden en zelfs Rutte des te meer.

Alsof ze mijn laatste stuk gelezen hadden stelden de staatsleiders prompt de beste tanks van de wereld ter beschikking van het Oekraïense leger. Duitsland geeft Leopard-2 tanks, vuurspuwende draken die al rijdend trefzeker schieten. Amerika schenkt Abrams tanks, ook geen sufferdjes, Frankrijk LeClerq donderrupsen. Een serie andere landen vult deze gezellige verzameling aan met van Duitsland gekochte of geleasete (Nederland) Leopards. Ik heb mijn zin gekregen en gaat Rob de Wijk nu mopperen?

FLUKS DE NIEUWE DOOIEN VERVANGEN

Ik wrijf me in de handen dat meneer Poetin nu een koekje van eigen deeg te wachten staat. Nou ja, van eigen deeg niet, want het is niet de bedoeling dat Oekraïne met deze wapens Rusland op zijn eigen grondgebied aanvalt. Ook niet dat Oekraïne nu Russische vrouwen gaat verkrachten, Russische kinderen gaat ontvoeren of Russische steden platbombardeert. Wél dat de Oekraïense soldaten nu de Russische terroristen het land uitjagen.

Staat het vast dat dat zal lukken?

Echt niet. Poetin werpt nu zijn eigen troef in de strijd, de 300.000 vers gemobiliseerde reservisten, zijn herfstoogst. Daarvan is al een aardig deel opgevoerd aan de Oekraïense kanonnen, maar de meerderheid zal binnenkort getraind de loopgraven vullen en de Sovjettanks bestijgen. Daarmee zal Poetin in de aanval gaan, zeker in Donjetsk, maar ook op andere fronten. Terwijl de grote baas in het Kremlin alweer een nieuwe mobilisatie voorbereidt, om fluks weer de nieuwe dooien te vervangen.

Zelenski heeft daarom volkomen gelijk dat hij, hoewel blij met de nieuwe tanks, erop wijst dat het nog steeds te weinig is om de oorlog te winnen. 100 westerse tanks moeten er 300 worden, en zonder westerse oorlogsvliegtuigen en lange afstandsraketten kan Oekraïne de oorlog niet winnen.

WINNEN

Winnen, daar gaat het nog altijd om.

Zelenski en Biden gebruiken dit woord, Scholz vermijdt het nog altijd (‘Rusland mag zijn doel niet bereiken’) maar dat komt wel op hetzelfde neer. Oekraïne wint de oorlog als het erin slaagt de Russische bezetters te verdrijven uit het hele land. Rusland daarentegen wint de oorlog als het het veroverde gebied nog kan uitbreiden en door onderhandelingen kan afdwingen dat Oekraïne de Russische veroveringen sinds 2014 erkent.

Wij in de NAVO-landen spannen ons nu in voor de Oekraïense overwinning. Eindelijk is het zover dat we dit in woord en daad doen. Zeitenwende!

Dat is wel koren op de molen van de Russische propaganda, die het doet voorkomen dat het Westen Rusland wil vermorzelen met behulp van hun ‘westerse kolonie Oekraïne’, Het gebalk over Oekraïne als naziland of zelfs over satanisten heeft al sinds de decembertoespraken van Poetin plaats gemaakt voor de kreet dat ‘het Vaderland in gevaar’ is. Want het is die schreeuw in de nacht die de gevoelige Russische snaren doet trillen.

Het Westen voert oorlog tegen het arme Rusland en daarom is Rusland gedwongen in oorlog met de NAVO, inclusief Oekraïne, dat tegen zijn wil als vermomd NAVO-lid wordt gebruikt. Zo luidt nu het Russische standpunt.

RUSSISCHE PROPAGANDA EFFECTIEVER

Met het idee dat de NAVO oorlog voert tegen Rusland nadert de Russische propaganda voor het eerst een schijn van de realiteit. Daarom heeft die propaganda ook meer succes in Rusland zelf, momenteel schijnen 80 % van de Russen achter de oorlogsvoering te staan, kort na de mobilisatie waren dat er een stuk minder. Het Westen voert weliswaar geen oorlog tegen Rusland met het doel om het land te vernietigen, maar wel met het doel om de belangrijkste onderneming van de Russische regering te vernietigen, namelijk haar gewapende inspanning om een buurland te veroveren. Een vorm van oorlogvoering kun je dit volgens mij niet noemen. Het zijn geen NAVO-soldaten die in Oekraïne op de Russen schieten, maar het zijn zeker de vrienden van de NAVO die het met het beste wapentuig van de NAVO doen.

Kun je de huidige assistentie van de NAVO aan het Oekraïense leger oorlogsvoering noemen?

Letterlijk en juridisch niet, moreel en politiek eerlijk gezegd wel. De tijd dat landen elkaar netjes de oorlog verklaarden voordat ze begonnen te schieten ligt ver achter ons. Sinds de Tweede Wereldoorlog is dat uit de mode. De werkelijkheid is er nu een van onverklaarde, diplomatiek bedekte oorlogen, die echter niet minder gruwelijk zijn.

ROOFOORLOG CONTRA HELPOORLOG

Rusland heeft deze westerse landen ook niet de oorlog verklaard, maar de regering beschouwt zichzelf wel in oorlog met de NAVO. Het verschil tussen Rusland en de NAVO is, in dit opzicht, dat de NAVO ontkent dat Rusland in oorlog is met het Westen terwijl Rusland er niet meer omheen draait.

Van Rusland kun je zeggen dat het een beperkte, hybride oorlog tegen het Westen voert, want het bombardeert geen Westerse steden en het Russische leger overschrijdt geen grenzen met NAVO-gebied. Wel valt het de NAVO aan: door digitale oorlogsvoering, sabotage, complottheorieën en leugenpropaganda.

Rusland verwijt de NAVO dat het een proxy-oorlog voert tegen Rusland, door het Oekraïense leger te gebruiken voor zijn eigen doel, namelijk Rusland vernietigen. Dat is niet zo. De NAVO helpt Oekraïne omdat het als onafhankelijk land zonder reden is aangevallen en geterroriseerd wordt.

De NAVO komt juist op voor de onafhankelijkheid van Oekraïne. Het helpt om die onafhankelijkheid te behouden, helemaal in lijn met de fundamenten van het internationale volkerenrecht.

Rusland voert een territoriale roofoorlog, de NAVO assisteert in een verdedigingsoorlog. Tegenover de roofoorlog van Rusland stelt de NAVO hulp in een verdedigingsoorlog.

HELPOORLOG IS OOK OORLOG

Neemt de NAVO deel aan de verdedigingsoorlog?

Dat is een vraag die je nu kunt stellen, want de hulp gaat ver. Hij beperkt zich niet tot het leveren van wapens, maar het houdt ook de levering van geheime militaire informatie in, vérgaande financiële sancties en economische, vooral politieke hulp. De hulp gaat zover dat Oekraïne al sinds de Russische invasie helemaal afhankelijk is van Westerse hulp voor overleving in haar afweer van de Russische aanvallen. Daardoor gaat de NAVO ook geleidelijk meer verantwoordelijkheid dragen voor de politiek en de strategie van de Oekraïense verdedigingsoorlog.

Mijn conclusie is dat de NAVO weliswaar geen oorlog tegen Rusland voert, maar wel een beheerste oorlog tegen de huidige Russische regering. We zeggen het niet, maar in deze zin zijn we wel in oorlog. Met Poetin. De NAVO voert nu een anti-Poetin oorlog. Een helpoorlog, maar toch een oorlog.

De angst heerst dat die assisterende anti-Poetin oorlog van de NAVO, tegenover de veelzijdige anti-NAVO oorlog van Poetin, op een dag omslaat in een onbeperkte totale oorlog. De all-out Derde Wereldoorlog. Die angst begrijp ik, de militaire hulp van de NAVO is sinds een jaartje in een stroomversnelling geraakt.

CULMINATIEPUNT NADERT

Aanvankelijk volstond Duitsland met de levering van 5000 helmen, nu levert het de gevaarlijkste tanks van de wereld. De Amerikanen begonnen in 2014 met bescheiden opleidingen voor Oekraïense soldaten en nu is Oekraïne de hoogste kostenpost op de begroting van het Pentagon. Rusland stelt daar tegenover de toenemende mobilisatie van soldaten, de aankoop van buitenlandse wapens zoals Iraanse drones en de invoering van een oorlogseconomie waarin de productie van meer en betere wapens centraal staat.

Kan de versterking van de troepen aan beide zijden nu nog verder opgevoerd worden? Nog wel een beetje, maar de dag nadert dat of Rusland of de NAVO door zijn bommen en granaten heen raakt. We naderen het ‘culminatiepunt van de oorlog’, om de term van de Duitse, negentiende-eeuwse strateeg Von Clausewitz te gebruiken.

Zal de NAVO dan inmiddels nog verder in de oorlog verstrikt geraakt zijn doordat ook NAVO-soldaten zelf aan de oorlog deelnemen? Dat wordt tot nu toe zorgvuldig vermeden, reden waarom de NAVO niet is ingegaan op het dringende verzoek van Zelynski om een no fly-zone boven Oekraïne in te stellen.

Dat zou het moment worden dat de oorlog boven zijn culminatiepunt uitstijgt, als NAVO-soldaten in Leopardtanks voet aan de grond op de Krim of in Donjetsk zetten. In die val mogen we niet trappen. Want dan slaat onze helpoorlog om in een planetaire pil van Drion.

MIJN DOCHTER ALISA

Ondertussen waren Goedroen en ik op op het feest voor mijn tachtigste verjaardag. Dat overtrof mijn verwachtingen.

Mijn dochter Alisa stal de show door in haar welkomstwoorden in tranen te schieten. Echt, geen ingestudeerde zoals die van Maxima. Welke kracht nam haar de teugels uit handen?

Mijn vermoeden is dat het plotseling, toen zij daar op zo’n plecht moment stond, door haar heen schoot dat zij ondanks strubbelingen die wij gehad hebben omdat er jaren waren dat ik te weinig aandacht aan haar besteedde, zij nu toch een eenheid met haar vader voelde. Het was haar de laatste tijd duidelijk geworden dat ik al die jaren me niet voor niks druk had gemaakt tegen luchtverontreiniging, natuurvernietiging en klimaatverandering. Dat was haar vooral helder geworden sinds zij zelf een kind gekregen heeft, haar schattige dochter van drie, mijn kleindochter Ava. Die gaat de toekomst tegemoet en die ziet er, door oorzaken die ik fel bestreden heb in de kritieke jaren van Alisa en mij, zwaar bewolkt uit. ‘Heb ik dit goed begrepen, dat je je dit nu realiseerde?’ vroeg ik haar na afloop. En zij beaamde het.

Dat vind ik heel erg fijn, dat zij en ik naar elkaar toegegroeid zijn en dat dit feest dit naar buiten bracht.

MIJN LEVEN NIET VOORBIJ

Natuurlijk was ik getroffen door de presentatie van de biografie over mijn leven van Marc Wildemeersch. Hij deed dit bescheiden en nauwkeurig. Zoals hij is, ‘neutraal positief’ noemt hij het zelf. Hij heeft zich heel grondig in mijn leven verdiept maar heeft tegelijk ook afstand gehouden, heeft zich niet overdreven geïdentificeerd met zijn hoofpersoon maar is zichzelf gebleven met zijn eigen kijk op mijn streken.

Tegen de gasten merkte ik op over mijn tachtigste verjaardag, dat ik me herinnerde dat toen ik 70 werd ik ‘een fluwelen gevoel’’ had en dat ik nu, tien jaar later, een soortgelijk prettig gevoel had, maar door kleine lichamelijke ongemakken toch niet zo helemaal rimpelloos. Dit keer geen fluwelen, maar een Ribfluwelen gevoel.

De oorlog leek even ver weg. Mijn mond was te klein om al die lieve gasten goed te woord te staan, ik ben ze dankbaar dat ze gekomen zijn. Mensen van het begin van mijn leven, dierbare familie, vrienden uit de groene politiek, ex-liefdesverdriet-patiënten, collega-schrijvers, oude geliefden, nieuwe Facebookvriend(inn)en die in persoon nog sympathieker en mooier waren dan ik online al gedacht had. Het feest was mijn leven, dat na 80 jaar hopelijk nog lang niet voorbij is.

Wat betekent Ruslands tot nu toe routineuze, niet escalerende mondelinge reactie op het besluit tot levering van de tanks aan Oekraïne?

Wordt vervolgd!

FOTO: Voorplaat van een YouTube filmpje van India Today, 2022