Bellenblazers of collaborateurs?

Als reactie op mijn stuk in de NRC is er een aantal misprijzende reacties gekomen. Zij richten zich tegen de ‘voormalige vredesactivist Roel van Duijn’, die blijkbaar de weg kwijt is geraakt. Al direct slaat men daarmee de plank mis, want ik ben juist een vredesactivist in een veranderde tijd, die tegenover een veranderde vijand de wapens wil die vroeger niet nodig waren, maar tegenover de oorlogsmaniak Poetin onvermijdelijk zijn.

Mijn voorstellen zijn ‘meer van hetzelfde’ vinden Ewald Engelen, Martijntje Smits en de Utrechtse professor Demmers op de opiniepagina’s van NRC en Trouw. Dom, want het voorstel voor herinvoering van de dienstplicht en een Europese nucleaire afschrikkingsmacht is niet eerder zo gedaan. De dienstplicht is al lang geleden afgeschaft en het Europese atoomzwaard hebben we nooit gehad. Zij zeuren dat de NAVO onlangs 450 miljard euro geïnvesteerd heeft in vernieuwing, maar met dat geld is Europa niet veel veiliger als Amerika zijn handen van Europa aftrekt. Dat zal onder Trump zeker het geval zijn en zelfs nu, onder Biden, groeit er afstand, omdat de Republikeinse rem de Amerikaanse hulp aan Oekraïne voor het grootste deel heeft stopgezet. Nu al is onduidelijk of een Russische nucleaire aanval op de Baltische staten of Moldavië met een koekje van eigen deeg door de NAVO zal worden beantwoord.

75 jaar lang is de Koude Oorlog niet omgeslagen in een Hete, door de wederzijdse nucleaire afschrikking. Dat dreigt nu wel te gebeuren, omdat de Amerikaanse afschrikking zich wankel toont, door iets wat ‘Make America Great Again’ heet, maar wat de wereld in een puinhoop kan veranderen.

‘Staakt het vuren!’ wordt er geroepen, ook door de Paus. Maar denkt men dan echt dat de seriemoordenaar en landjepikker Poetin daarvoor gevoelig zal zijn? Iemand die sinds zijn binnenlandse machtsverovering geen dag voorbij heeft laten gaan zonder agressieoorlogen? Een dictator die constant beweert dat Oekraïne geen land is, en die nog onlangs in een grote rede verkondigd heeft vast te houden aan het doel van zijn ‘bijzondere militaire operatie’, de ‘bevrijding’ van Oekraïne? Wat hetzelfde is als Russische bezetting? En daarbij nog altijd spreekt over ‘denazificatie’? Alleen mensen die niets weten van de innerlijke drijfveren van Poetin en zijn geschiedenis niet gevolgd hebben, kunnen zo naïef zijn dat hij het vuren zal staken en redelijk zal onderhandelen als het Westen dat maar hard genoeg roept.

‘DIPLOMATIEKE DRUK’

Vrede in Oekraïne is alleen mogelijk door terugtrekking van de Russische bezettingsmacht, al het andere is een voortzetting van de oorlog en een beloning van schending van het internationale volkerenrecht. En er is maar een persoon die deze troepen terug kan trekken, namelijk degene die nu zijn troepen beveelt verder aan te vallen. Omdat hij daarmee zijn binnenlandse macht kan handhaven.

‘Sterkere diplomatieke druk’ vragen de tegenstanders van meer wapenhulp aan Oekraïne niettemin. Maar hoe moet die druk er dan uitzien? Westerse dreiging met meer sancties? Daarom zal Poetin lachen. Dreiging met meer wapenhulp aan Oekraïne? Dat vreest Poetin, maar is nu juist wat de voorstanders van ‘meer diplomatie’ niet willen. Andere middelen om de ‘druk’ op te voeren zijn er tegenover de barbaarse seriemoordenaar in het Kremlin niet. De tegenstanders van meer wapenhulp aan Oekraïne zeggen maar wat, hun ‘diplomatieke druk’ is een luchtbel.

COMPLEX

Nog een foefje voeren Engelen c.s. aan. De voorstanders van militaire versterking van Oekraïne en Europa laten zich aanjagen door ‘het beruchte militair-industriële complex’. Maar dat complex laat het nu juist in Europa afweten. Toen de Europese commissie een jaar geleden een miljoen granaten beloofde aan Oekraïne, bleek dat complex daartoe lang niet in staat. Scholz, Rutte en Von der Leyen hadden heel lang geen zin in meer bewapening, zij lieten zich allerminst kennen als opgejaagd door het ‘militair-industriële complex’. In Rusland daarentegen hebben Poetin en zijn rechter- en linkerhand Medvedev en Patroesjev er juist alles aan gedaan de Russische economie om te bouwen tot de oorlogseconomie die het nu is. Waarom zwijgen de opscheppers over opvoering van ‘diplomatieke druk’ over het uit zijn krachten gegroeide militair-industriële complex in Rusland?

HET VERSCHIL

Klapstuk van de verwijten die men de voorstanders van meer wapenhulp en militaire versterking van Europa maakt, is dat wij geen perspectief bieden op ‘het einde van deze oorlog’. Toch is dat perspectief er zeker wel, zodra de bellenblazers zouden beseffen dat de oorlog slechts beëindigd kan worden door de val van Poetin en het Poetinisme. De huidige Kremlinclub, die permanent oorlog voert, kan maar op één manier ten val worden gebracht en dat is door een militaire nederlaag.

Bij verdere terreinwinst, of zelfs bij stabilisatie van het front, zal het Kremlin dit altijd presenteren als een overwinning op het agressieve Westen en daardoor populair genoeg blijven om zijn oorlogspolitiek voort te kunnen zetten. Bij verlies in Oekraïne zal de tiran in ongenade vallen, omdat zijn propaganda dan uiteenspat. Al zijn beloften over het verslaan van Oekraïne zal dan zijn zwakte en aangerichte gruwelen in de bezette gebieden niet meer kunnen verhullen. De tiran zal vallen en dat is dan het einde van de oorlog.

Het zijn de bellenblazers die de bewapening van Oekraïne trachten te belemmeren, die het einde van de oorlog uitstellen.

Zijn zij bewust collaborateurs van Poetin? Nee, zij hebben eenvoudig weinig begrepen van de Russische geschiedenis. Zij vatten niet dat er een wezenlijk verschil is tussen de politiek van de op consolidatie gerichte Sovjetleiders na Stalin en het op verovering gespitste monster dat Rusland nu in zijn greep houdt. Het wordt tijd dat de bellenblazers gaan bijleren, anders hebben hun zeepbellen wel de uitwerking van collaboratie.

Wordt vervolgd!