Mijn huwelijk gered?

Kon ik nu nog ontsnappen aan de betaling? Kon ik de minst slechte oplossing vinden voor de hypotheek aflossing van het nieuwe huis van mijn schattige stiefdochter Vera?

Zolang ik niet betaalde groeide de schuld. De SBER-bank is meedogenloos, hij wordt geleid door Herman Gref, een beruchte vriend van Poetin die graag de wapens voor de separatisten in de Donbas financiert. Dat wist ik ook toen al en het was voor mij reden te meer om zo snel mogelijk niets meer met die bank te maken te willen hebben. Weg met die 15 % woekerrente! Als je die elke maand betaalt, heb je uiteindelijk, als alles afbetaald is, drie keer de koopsom van het huis van je bankrekening geplukt. En wapens tegen Oekraïne gefinancierd.

Vernederde ik mezelf als ik die schuld wegkocht, zodat er van mijn jarenlang bijeen geploeterde spaargeld niets zou overblijven? Een schuld die tegen mijn raad in ontstaan was, zonder noodzaak?

Ja.

Er was niets wat ik bedenken kon dat me meer met weerzin vervulde dan deze domme rotschuld af te betalen. Een schuld die ontstaan was doordat ik, dat was nu ook duidelijk, er niet in geslaagd was de nodige grip op mijn vrouw en stiefdochter te houden. Ik had gefaald in mijn omgang met Russische vrouwen, die ik zelf had aangehaald, ze waren met mij weggelopen. Ik had ze willen hebben, maar nu hadden ze mij.

En ik had er geen spatje zin in dat ze mij nu dwongen iets te doen wat ik steeds had willen voorkomen.

Toen ik aan mijn avontuur met Zjenja begon was ik gewaarschuwd door mensen die ik als burgerlijk beschouwde: dat ik financieel uitgebuit kon gaan worden. En ik had het weggelachen. Liefde, samen een internationale brug zijn, dat had ik hoog boven de angsten van die bekrompen materialisten gesteld.

En nu zat ik toch in dit stompzinnige parket. Ik werd uitgelachen door het lot. Ik vertelde het aan niemand, omdat ik Zjenja niet als afperser te kijk wilde zetten. En mezelf niet als domme man die zich had laten naaien.

Ik besloot m’n wijze tante Ingeborg te bellen.

GEEN RAAD

‘Ja’ zegt ze, ‘ik vond altijd al: waarom betalen jullie voor die kinderen? Die zijn toch oud genoeg om voor zichzelf te zorgen?’

‘Zjenja zegt dat dat de gewoonte is in Rusland.’

‘Ja hoor ‘s… dat is volgens ons toch gek?’

‘Ik begrijp het wel. Ze zegt ‘als ik het goed heb moeten de kinderen het ook goed hebben’.’

‘En hoeveel hypotheek moet er dan afgelost worden voor dat huis?’

Ik noem het bedrag.

‘Goeie hemel! En dat terwijl jij niet wilde dat zij dat kochten.’

‘Maar wat moet ik nu doen, Inge? Het is nu eenmaal zo gelopen. Weet jij een betere oplossing dan betalen? Scheiden misschien?’

‘Ik weet echt niet wat ik moet zeggen. Oef, ik kan je gewoonweg geen raad geven.’

Op de ochtend van 6 november 2016 wekte Zjenja me met een van afschuw vertrokken mond.’Trump!’ Ik viel uit m’n bed en kon het niet geloven. Trump had Hillary verslagen en was president.

Ik had mijn Texaanse familieleden gewaarschuwd alsjeblieft niet op hem te stemmen. Trumps verkiezing zou een escalatie van Poetins hete oorlog betekenen.

Inderdaad bood Trump nauwelijks weerstand tegen de Russische dictator. Die kon in Oekraïne en ook in Syrië de strijd opvoeren zonder dat de nieuwe Amerikaanse president hem de voet dwars zette. Obama was daar in Syrië al mee begonnen, toen hij Assad niet aanviel nadat hij de Syrische dictator vergeefs gewaarschuwd had dat hij een rode lijn zou overschrijden als hij chemische wapens zou gebruiken. Maar Trump ging nog een stap verder en noemde Poetin in een gesprek dat wereldwijd op TV werd uitgezonden warm zijn ‘vriend’. De Russen waren vol lof over hem en betreurden het dat Trump zoveel tegenwerking had van de Amerikaanse ‘Deep state’.

KOUDE OF HETE OORLOG?

Nu heb ik eindelijk een politicologe ontdekt die zich in de wereldwijde geostrategische strijd verdiept en iets te bieden heeft. Het is Velina Chakarova, een Bulgaarse, die in Wenen bij het Austrian Institute for European and Security Policy (AIES) werkt.

Op haar site lees ik een aantal indrukwekkende stukken over de tweede Koude Oorlog die volgens haar aan de gang is. Ik ben het met haar eens dat de jaren na de val van de Sovjet-Unie tot aan Poetins oorlog in Oekraïne een interbellum waren, zoals de jaren tussen de Eerste en de tweede Wereldoorlog een interbellum vormden. Ook al markeert zij het einde van dat nieuwe interbellum op 24 februari 2022, de invasie in Oekraïne - en ik bij de inname van de Krim en de inval in de Donbas in 2014.

Wat ik niet met haar eens ben, is dat we nu in een Tweede Koude Oorlog leven, omdat die nu samengaat met een Héte Oorlog. Midden in Europa, dat zich zoals bekend uitstrekt tot aan de Oeral.

Zij heeft gelijk dat de Koude Oorlog voor het gevoel van Europa pas met de laatste invasie in Oekraïne in 2022 -en niet in 2014- hervat is, omdat de Europese leiders zo lang hebben ontkend dat er sprake was van een nieuwe Koude Oorlog, bezeten als zij waren van het idee dat Europa gas en olie uit Rusland importeren moest. Globale handel! Die verslaving had Europa zo kortzichtig gemaakt dat het geen afscheid wilde nemen van de illusie dat er sinds de val van de Sovjet-Unie definitief een vreedzaam tijdperk was ingetreden.

Chakarova wijst daar terecht op en ook op het gevolg dat Europa noch geestelijk, noch politiek klaar is voor de hervatting van een Koude Oorlog (zoals zij de strijd noemt), waarin een belangrijk doel van Poetin is om de bestaande wereldorde te verstoren. Want de wereldorde zoals die in de tijd van de Pax Americana, na 1989 is ontstaan, is in het voordeel van het Westen en daarom wil Poetin die orde kapot maken.

Ik moet aan die juiste observatie van Chakarova denken nu ik lees dat Medvedjev gebrald heeft dat Rusland geen veroordeling van zijn soldaten door een Internationaal Strafhof wegens oorlogsmisdaden verdragen zal, omdat men een atoommacht als Rusland eenvoudigweg niet veroordelen kán. Stel je voor, als het Internationaal Strafhof geen Russische soldaten meer zou durven te veroordelen, omdat daarop een Derde Wereldoorlog volgt, zoals Medvedjev dreigt, dan is dat het einde van het internationale recht, waarop Europa en een groot deel van de wereld zijn bestaan baseert.

Chakarova waarschuwt voor een verzwakt Europa en dat dit fataal wordt als Amerika Europa niet meer beschermt.

Ik deel haar mening dat Poetin niet tevreden zal zijn met alleen de Donbas. Het is waarschijnlijk dat hij na enige tijd de overwinning zal uitroepen en een ‘vredesbestand’ forceert dat uiteindelijk geen vrede brengen zal, omdat hij na een pauze de oorlog vanuit een andere hoek voortzetten wil. Dan zijn we bij de volgende Amerikaanse presidentsverkiezingen.

Hoe (on)waarschijnlijk is het dan dat er weer een democratische president gekozen wordt? Biden is dan oud en een partijgenoot kan het afleggen tegen Trump of een andere Republikeinse kandidaat. En wanneer de nieuwe president dan opnieuw in het onzekere laat of hij de NAVO volgens het geldende principe (‘een voor allen, allen voor een’) verdedigen zal, zal Europa dan inmiddels klaar staan met een eigen verdedigingsstelsel? Een eigen atoommacht?

KOUDE OORLOG THUIS

Thuis was de stemming ook richting Koude Oorlog. Zjenja volgde, zoals ik het noemde, de ijskastmethode.

Zwijgen, dag en nacht. We spraken zelfs niet meer over het nieuws dat talrijke bedrijven in Amerika en Nederland door Russische cyberaanvallen getroffen waren. Of over de Russische ex- spion Skripal, die in Engeland door twee voormalige collega’s, die met valse paspoorten uit Rusland waren binnengevlogen, met het zenuwgas novitsjok overvallen was.

Ik kotste van het idee dat de hypotheekschuld aan die fascistische SBER-bank de laatste twee weken weer gegroeid was.

‘Vera kan het huis toch verkopen en proberen daarmee de hypotheek af te betalen?’, stelde ik voor.

Maar dat wilde Zjenja niet. Het zou haar dochter benauwen en die had toch al liefdesverdriet. Ze hield echt van Grigory en die zou volgens Vera na een periode van vertwijfeling toch zeker voor haar kiezen, vertelde Zjenja met een sceptisch lachje. En ik moest haar in deze kritische periode niet ook nog eens met de nare schuld belasten, want dat nieuwe huis was nu juist haar dochters troost in sombere dagen.

Vera zou echt gek worden van ellende, bezwoer Zjenja me.

En als haar toekomstige vriend nu eens niet in dit huis wil wonen? Dan zou zij zelf, veel later, als ze vaker in Rusland zou zijn, van het huis gebruik van kunnen maken.

De hypotheek moest betaald worden, stelde Zjenja. En ik voelde daarbij haar strakke moederliefde, alsof zij bereid was haar eigen huwelijk op te offeren voor haar dochter.

MOEDERLIEFDE

Ik troostte mij ermee dat dit voor een moeder waarschijnlijk normaal is. Moederliefde, had ik mijn liefdesverdrietpatiënten vaak voorgehouden, is de enige absolute liefde, In tegenstelling tot liefde voor een partner, die in laatste instantie toch aan het wankelen te brengen is. En zou dat niet vooral gelden voor Zjenja, die misschien ook nog een schuldgevoel tegenover haar dochter had omdat zij haar ten onrechte de vrijheid had gegeven om in Rusland achter te blijven?

Als ik over Vera vertel krijg snel van velen het verzoek om een foto van haar, ik vermoed vanwege haar fabuleuze schoonheid. Maar ik maak haar foto niet bekend omdat ik dan een toeloop van mannen aan mijn deur kan verwachten die allen haar adres eisen, of haar mailadres. Wie zijn nieuwsgierigheid niet bedwingen kan, moet zich maar behelpen met de film ‘Malena’ van Tormatore, waarin een eveneens zwartharig meisje horden mannen achter zich aan heeft omdat zij eenvoudig té mooi is.

Ik was kwaad.

‘Als jij de vrouw van Grigory tijdig gewaarschuwd had dat haar man het met je dochter deed, dan was deze vreselijke situatie nooit ontstaan!’ riep ik. Ik hield me nog net in om te zeggen dat zij eigenlijk collaboreerde met het bedrog door haar dochter en Grigory.

Maar zij zat weer in de ijskast en ik zag alleen haar rug.

Macht tegen argumenten, wrokte ik.

Maar ik moest ook erkennen dat Zjenja en ik tot nu toe een gelukkig huwelijk hadden gehad. En dat zij enorm haar best had gedaan om Nederlands te leren, te werken en vooral ook om met het met mij goed te hebben. Moest ik dan ons hele huwelijk, al die inspanning en oprechte, wederzijdse liefde in de sloot gooien alleen maar omdat ik een materieel probleem niet wilde op lossen? Omdat ik te trots was om mij er overheen te zetten dat ik dan zou opdraaien voor iets waar ik tegen gewaarschuwd had? Moest ik mijn trots en geld wel zwaarder laten wegen dan haar moederliefde?

Ik zal echt maandelijks je net zo lang geld afdragen tot je het hele bedrag terug hebt, beloofde Zjenja nog eens.

REDDER

‘Dat duurt zeven jaar’, protesteerde ik. Mijn lichaam voelde stijf als een plank. Ik snakte naar een zoen en legde voorzichtig mijn hand op haar schouder.

‘Volgende maand zouden wij ons bronzen huwelijk vieren’, antwoordde zij.

Ineens had ik er genoeg van en wilde als vanouds haar held zijn, ik lachte en vroeg haar het nummer van de SBER-bank.

Ik was de redder, gokte ik.

Inderdaad betaalde Zjenja nu elke maand aan mij. Van Vera kreeg ik uit Rusland een heel lieve mail waarin zij plechtig beloofde alles te doen om mij het geld terug te betalen en dat zij van mij hield.

Wat ook heerlijk was: Zjenja praatte en kuste weer zoals vanouds. Ik herademde. Voor ons bronzen huwelijk vlogen we naar Nizjni Novgorod en dronken samen met oom Pjotr, tante Irina en een huilende Vera, in haar nieuwe huis dat naar verf geurde.

Had ik mijn huwelijk gered? Zal het stand houden tegen de toenemende spanningen tussen Rusland en het Westen?

Wordt vervolgd!

FOTO: Roel op expeditie met Zjenja tussen de Slavische rotsen. Redder of dwaler?II