Scholz Macron Draghi

Eind april sloot ik een weddenschap met mezelf, dat Poetin voor het eind van het jaar gewipt zou worden. ‘Wishful thinking’ kreeg ik minzaam als commentaar.

Toch had ik een goede aanleiding: het was op het moment dat Zelenky’s troepen voor Kyiv er spectaculair in geslaagd waren de arrogante colonnes van de vijand op hun bek te laten gaan. Nadien ben ik van bewondering steeds Kyiv gaan schrijven, niet meer Kiev.

Behalve natuurlijk de wens, had ik ook drie realistische argumenten voor mijn weddenschap.

HAATPRAAT

Het persbureau Bloomberg had barsten gevonden in het oppervlak van het Kremlin. Enkele toppers zouden Poetins besluit voor de ‘beperkte militaire operatie’ rampzalig hebben gevonden, ook al hielden zij in het openbaar hun mond.

Ik kan me voorstellen dat na de afgang van het Russische leger bij Kyiv, die bedekt kritische stemmen gefluisterd hebben. Maar nu? Nu de tweede Russische aanvalsgolf langzaam een succes aan het worden is, zij het niet zo snel als Poetin gehoopt heeft? ’Succes’, nou ja. Twee steden letterlijk kapotgeschoten, Mariupol en Severodonetsk. Duizenden doden, tienduizenden gewonden.

Na dit ‘succes’ horen wij niets meer van die kritische stemmen. Integendeel, mensen van wie gehoopt werd dat ze wellicht een matigende invloed konden uitoefenen, voelen zich nu geroepen Poetin te overtreffen in haatpraat.

Dimitri Medvedev is zo iemand. Onlangs hoorden we hem op Telegram snerpen dat hij de Oekraïners haat. ‘Ze zijn schuim en bastaards. Zij willen ons, Rusland, dood. En zolang ik leef zal ik alles doen om ze te laten verdwijnen.’

De schijnbaar goedaardige ex-president en vicevoorzitter van de machtige Russische Veiligheidsraad misbruikt zijn gezag om tot genocide op te ruien. Waarom zegt hij zoiets wreeds? Om te midden van een groep boosaardige topmannen zijn positie te behouden.

Haat laait, kritiek verstomt.

Ik hoor niets meer van anti-oorlogsdemo’s in Rusland. Iedereen is doodsbang voor de straffen. Mijn Russische Facebook vrienden, die aanvankelijk nog op straat demonstreerden, zwijgen erover en ik mag blij zijn dat er überhaupt nog contact mogelijk is.

Het mengsel van alzijdige propaganda en afstraffen van waarheidlievende informatie maakt de weg vrij voor verdere bloedspatten. Er is desertie in het Russische leger, maar niet massaal. De legerleiding vertrouwt de dictator. Zolang Hitler militaire successen had werden er geen aanslagen op hem gepleegd, pas toen het mis ging kwam graaf Stauffenberg met zijn bom bij de verkeerde tafelpoot. Pas toen was er in de Wehrmacht een zeker draagvlak voor een aanslag op de Führer.

WESTERSE WAPENS

Een ander argument voor mijn gewaagde weddenschap, was dat westerse wapens het Oekraïense leger geleidelijk sterker zouden maken. Ook Oleksiy Arestovych, de briljante rechterhand van president Zelensky, voorspelde in diezelfde dagen als ik mijn weddenschap afsloot, dat hij verwachtte dat Oekraïne midden juni in de aanval zou gaan, gewapend met de nieuwe houwitsers, drones, raketafweersystemen en strijdhelikopters uit het Westen.

Maar hoeveel zijn er gekomen?

Volgens Zelenski zwaar onvoldoende.

De Sovjet-ammunitie die de Oekraïense soldaten gewend zijn raakt op. Men is op zoek naar landen die nog oude voorraden Sovjetmunitie of -wapens hebben. De verbetering van de bewapening van de Oekraïners gaat langzaam. Er sterven veel Oekraïense soldaten en hun uithoudingsvermogen wordt op de proef gesteld. Anders dan de Russische Goliath kan kleine David de troepen aan het front moeilijk verversen.

Er gaat bijna geen dag voorbij of we lezen dat westerse landen beloven om wapens, ja zware, naar Oekraïne te sturen. Zelfs de Duitse regering, die aanvankelijk het gevaar van escalatie te groot vond, was om. De Bundestag nam in april een motie aan om in te stemmen met de levering van zware wapens, maar ook nu, bijna 2 maanden later, is dat nog niet gebeurd. Bedreigingen hebben het land ervan afgehouden. Bedreigingen die nu uitgevoerd worden: de gastoevoer vanuit Rusland naar Duitsland (en nu Europa) stokt.

Bondskanselier Scholz is nu eindelijk naar Kyiv gegaan. Maar maandenlang heeft hij geprobeerd zijn parlement zoet te houden met de smoes dat de Oekraïense soldaten langere tijd geoefend moeten worden in het hanteren van de westerse wapens. En dat westerse landen aan de grens komen van hun mogelijkheden, omdat ze ook voor hun eigen verdediging wapens paraat moeten houden.

Scholz liet ook niet na te wijzen op het gevaar van escalatie door de levering van zware wapens. Een uitvlucht, want het wapenoverwicht ligt duidelijk aan de Russische kant. Macron hint op onderhandelingen. Vat hij nog steeds niet dat Poetin daarvan graag een vals spelletje maakt?

Het doel van de westerse wapenhulp moet tenminste zijn dat Oekraïne qua bewapening gelijkwaardig aan Rusland wordt, maar dat doel is ver weg. Moet Oekraïne met één hand op de rug de oorlog winnen?

Europa, ook Nederland, denkt aan vakantie naar Majorca en maakt zich kwaad als er vluchten uitvallen.

HONGER

Rusland heeft wel een nieuw wapen in de strijd geworpen, of liever gezegd een oud wapen. Iets wat Stalin al eerder met zijn bevolen voedselgebrek tegen Oekraïne in de strijd geworpen hád.

Honger!

Het klinkt ongelooflijk dat Poetin weer naar dit schandelijke wapen durft te grijpen. Het zou gepast zijn als Rusland eens bekende dat de georganiseerde hongerdood uit de jaren dertig een Holocaust-achtige misdaad is geweest.

In plaats van verontschuldigingen aan te bieden heeft Rusland een kwart van de akkers van Oekraïne onbruikbaar gemaakt.

De afname komt niet alleen doordat er gevochten wordt in het land en omdat Rusland mijnen op de akkers strooit, maar ook omdat Rusland de export tegenhoudt. Daardoor verbouwen boeren minder gewassen die afhankelijk zijn van export. Een oppervlak dat dagelijks krimpt. Bovendien heeft Rusland miljoenen tonnen graan geroofd. Het ergste is dat de enorme hoeveelheden graan, die desondanks nog in Oekraïense boerenhanden zijn, niet geëxporteerd kunnen worden. Rusland heeft vanaf het begin van de oorlog de Oekraïense havens geblokkeerd.

Aangezien veel landen in Noord-Afrika, het Nabije Oosten tot aan Pakistan toe, afhankelijk zijn van graanleverantie uit Oekraïne dreigt er in die landen honger.

Het perverse belang dat Rusland daarbij heeft, herinnert aan het drama dat we vorig jaar hebben gezien aan de grens van Polen en Belarus. Toen duizenden emigranten uit Irak en omgeving, opgetrommeld door de criminele Loekasjenko, zich verdrongen om Europa binnen te dringen. Ze werden als menselijke wapens ingezet door Loekasjenko met dekking van Poetin.

DUIVELS OPZET

Datzelfde recept wil de Meester van de Pijn in het Kremlin nu op veel grotere schaal gaan gebruiken door honger in de klantlanden van Oekraïne. Door de honger zullen vluchtelingenstromen ontstaan naar Europa. En de eendracht die daar nog is, splijten. Dat is duivels opzet.

Er zijn Amerikaanse plannen om het graan toch per spoor te gaan vervoeren, ondanks het verschil in spoorbreedte tussen Oekraïne en westelijker Europa, door de bouw van grote silo’s aan de grens in Polen, waar het graan tijdelijk kan worden bewaard en overgeslagen op andere treinen. Ook voor Roemenië is er zo’n plan, zodat de haven van Constanza, aan de Zwarte Zee, gebruikt kan worden. Oekraïne houdt vast aan vervoer per schip, maar dat is door de Russische oorlogsschepen en de mijnen in de Zwarte Zee onmogelijk.

SEVERODONETSK IN M’N MAAG

Kortom, drie argumenten voor mijn weddenschap dreigen weg te vallen. De barsten in de Russische leiding blijven onzichtbaar, de westerse wapens komen te langzaam en Rusland heeft een nieuw, pijnlijk wapen in stelling gebracht, honger.

Wat helpt het Oekraïne als het kandidaat-lid van de EU wordt, als het land binnen afzienbare tijd opgevreten is door de permanente bombardementen?

Het bezoek van Scholz, Macron, Draghi en Johannis aan Kyiv was een mooie stunt, maar voorziet niet accuraat in waar Oekraïne om schreeuwt: Wapens.

Ik voel me niet lekker, ik loop met Severodonetsk in m’n maag. Kan ik mijn weddenschap niet beter intrekken, voordat ik afga als Ruslandkenner?

Maar als Europa nu eens in een noodtempo de wapens zou leveren en Oekraïense soldaten massaal zou opleiden voor het gebruik van die wapens? Als het nu eens de sancties ongenadig zou aanscherpen? Als Scholz en Macron nu eens zouden beseffen dat angst voor escalatie de escalatie van de Russische agressie juist naderbij brengt?

PARK OTDIHA I KULTURA

Soms verlang ik gewoon terug naar het begin van deze eeuw, toen er nog hoop was. En ik met Zjenja door het Park Otdiha i Kultura wandelde, het park van Ontspanning en Cultuur, met onze samengevouwen handen over de schouder, vingers ineengestrengeld. Langs de gepensioneerde schaakspelers op de bank en de kinderen in de draaimolen. Toen het geen oorlog was.

En verlang ik ernaar dat we nooit van Poetin gehoord hadden, zodat ik ook geen weddenschap over zijn val hoefde te sluiten.

Maar ik bescherm mijn strijdlust, ik geef mijn weddenschap niet op. Het belangrijkste is de moed erin houden.

Waarom begrepen we niet dat Poetin in Syrië aan het oefenen was voor de invasie in Oekraïne?

Wordt vervolgd!

Foto: vlnr Klaus Johannis (Roemenië), Mario Draghi (Italië), Volodymyr Zelensky , Emanuel Macron (Frankrijk) en Olaf Scholz (Duitsland) op 16 juni in Kyiv. Erop of eronder?