Heeft Poetin pedofiele foto’s van Trump?

Even was er een glimpje hoop dat Trump werkelijk boos was op Poetin en het zou opnemen voor Poetins slechtoffer. Op 8 augustus zou het gebeuren! Dan moest Poetin het vuren staken en zo niet, dan zou de grote Trump hem van alle kanten naar de keel vliegen.

Het is inmiddels dagen later en er staat een onderonsje met Poetin op de agenda. In Alaska zullen Poetin en Trump het samen oplossen. Want volgens Trump heeft Poetin aan zijn gezant Witkoff een voorstel gedaan ‘dat interessant genoeg is om over te praten’. En weer blijkt dat dit ‘voorstel’ nauwelijks anders is dan alle eerdere. Oekraïne moet zich terugtrekken uit haar provincies Donjetsk en Loehansk en dan zal Poetin het vuren staken. Oekraïne mag nog steeds geen lid van de NAVO worden. Wéér is het een recept voor een nederlaag van het aangevallen land.

STANDAARDLOKKERTJE VAN POETIN

Trump stinkt er opnieuw in, net zoals in begin mei toen de Europese leiders samen met Trump een ultimatum hadden opgesteld, dat Poetin eenvoudig kon ontkrachten met een lokkertje over ‘gesprekken in Istanboel’, die Trump ‘interessant genoeg’ vond. Het liep op niets uit. Heeft Trump daarvan geleerd?

Niks. ’Laten we nog eens praten’, dat hoeft de Russische dictator maar te zeggen als Trump dondert en dreigt en deze kinderlijk eenvoudige woorden zijn voor Trump voldoende om zijn ultimatieve datum in te slikken - zonder dat Poetin ophoudt met bombarderen.

Hoe kan de president van het machtigste land ter wereld zich dat laten overkomen? Ik ben langzamerhand geneigd te denken dat Poetin wel degelijk Donald met compromitterende foto’s in de tang heeft, bijvoorbeeld foto’s van Trump met kleine meisjes. Trump zou rillen, als die op een geloofwaardige manier aan het licht zouden komen. Dat weten we door de Epstein-affaire.

TRUMPS DROOM

Uit alles blijkt dat Trump er nu van droomt een ‘deal’ met Vladimir te sluiten, die Zelenski kan accepteren - of niet.

Als Wolodymyr het niet accepteert zal hij er van twee kanten van langs krijgen. Oekraïne zelf kan de Amerikaan niet schelen, alleen de ‘deal’- in welke vorm ook- is wat Trump begeert. Daarom had hij Witkoff naar Moskou gestuurd, onder het voorwendsel van ‘een laatste kans voor Poetin’.

Een eigen oordeel over de schuldvraag inzake de oorlog heeft Trump niet; hij heeft in zijn nieuwe ambtstermijn wisselende, zelfs tegengestelde standpunten ingenomen. Eerst was het Oekraïne die de schuld droeg, omdat het niet ingegaan was op voorstellen van Rusland een paar weken na de invasie van februari 2022. De afgelopen maand was Rusland de schuldige, omdat het maar bleef bombarderen terwijl Trump opgeroepen had het vuren te staken. Trumps standpunt past hij aan aan zijn wisselende tactiek om tot een staakt-het-vuren te komen. Dit opportunisme ondergraaft zijn geloofwaardigheid als onderhandelaar. En die geloofwaardigheid nadert toch al de NUL, omdat Poetin hem op momenten dat deze onder druk staat, Trump met verbijsterend gemak kan bespelen.

TAMME VERKLARING EUROPA

Als Europeaan wond ik mij aanvankelijk op over de tamme verklaring van de Europese leiders vanuit Schotland. Ze waren daar bijeengekomen en hebben een bericht uitgegeven dat Zelenski, als vertegenwoordiger van het land waarover het gaat, in Alaska aan tafel zou moeten zitten. Heel juist natuurlijk. Ook verwerpen zij de terugtrekking van de Oekraïense troepen als daartegenover slechts een belofte van Poetin staat dat hij dan niet meer zal schieten. Hoe durft Poetin, vraag ik me boos af, überhaupt zo’n onbeschaamd voorstel te doen? Die verontwaardiging had in de Europese verklaring best luider mogen klinken. Dan staat er in de verklaring dat ‘de huidige frontlijn uitgangspunt van onderhandelen moet zijn’. Maar waarom niet de internationaal erkende grenzen van Oekraïne? Niet de Oekraïners horen zich volgens mij, terug te trekken, maar de Russen!

Wel veroordelen de Europese leiders ‘de flagrante schending van het internationaal recht’ door het Russische agressieve geweld, maar toch wekken zij de indruk het resultaat van die flagrante schending -namelijk de huidige frontlijn- te accepteren.

Ik weet wel dat Europa zich door militair gebrek zwak voelt, dat blijkt ook uit de makke houding tegenover Israël inzake Gaza. Europa heeft angst om Trump en Israël als bondgenoten te verliezen.

Maar Europa heeft een oersterk punt en dat is dat het opkomt voor handhaving van het internationale recht en de humane waarden van de Verenigde Naties. En dat standpunt zou het de dictators van deze wereld met woede onder de neus mogen wrijven. Terwijl het daarbij niet vergeet om ijverig voort te gaan om op hetzelfde niveau van afschrikking te komen als de monsters die Europa aanvreten.

Toch klinken er gelukkig vanuit Europa op het laatste moment opstandiger geluiden. De Scandinavische en Baltische landen zeggen tegen Trump: ’Rusland begon de oorlog tegen Oekraïne, die alleen beëindigd kan worden door consequente druk op Vladimir Poetin’. En Bondskanselier Friedrich Merz spant zich in om nog vóór Alaska een gesprek tussen Zelenski en Trump te arrangeren. Liefst met hemzelf erbij.

ALASKA

Tenzij de Europese leiders toch nog afdwingen dat Zelenski aan tafel komt, zal er zich vanuit Alaska een nieuwe diplomatieke donderwolk boven Kyïv - en niet boven Moskou - ontladen. Alaska, de keuze van dat oord zegt het eigenlijk al. Alaska is het resultaat van een Amerikaans-Russische deal. Alaska is in 1867 door Rusland verkocht aan de Verenigde Staten voor 7,2 miljoen dollar, een schijntje. ‘Een Amerikaans-Russische deal’, dat is wat Trump voor ogen schittert, ongeacht de prijs die de geteisterde Oekraïners en ook wij Europeanen ervoor gaan betalen.

Zal Trump opnieuw wapens aan Oekraïne gaan onthouden als zij de uitkomst van de Alaska-top niet volgen en blijven strijden voor de redding van hun land? En blijft Europa dan nog het aangevallen land verdedigen, koste wat het kost?

Wordt vervolgd!