Ik moet toch verder schrijven!

Het is gewoonte geworden schokkende politieke gebeurtenissen aan te duiden met de emotieloze cijfers van hun datums. Het zijn mijlpalen. 9/11 is de aanslag op de Twin Towers, oftewel de aanval van Islamfanaten op de westerse cultuur; 24/2 is Poetins invasie in Oekraïne, de oerstomme mokerslag van de dictatuur tegen de democratie en nu 7/10, de terreuraanval van Hamas in Israël. Gebruiken we nu cijfers omdat het aftellen naar een derde wereldoorlog begonnen is?

HET TWEEDE INTERBELLUM, MIJN TIJDREKENING

Er is een groot gat tussen 9/11 en 7/10. De aanval op de Twin Towers speelde zich af in de relatief vreedzame periode tussen 1990 en 2014, tussen de val van de Sovjet-Unie en de verschijning van de Groene Mannetjes op de Krim, Volgens mijn tijdrekening viel 9/11 dus in het jaar 2001, het Tweede Interbellum., sommigen spraken in die tijd zelfs nog van de Pax Americana, zo duidelijk was Amerika de heersende supermacht. Amerika was woedend en luchtte zijn emoties door de bezetting van Afghanistan, op zoek naar Osama bin Laden en zijn Al Qaeda samenzwering. Amerika had de macht en de vrijheid om dat te doen, de Verenigde Naties steunden de ‘pacificatie’ van Afghanistan en er waren nauwelijks staten die zich daartegen verzetten. Terreur was terreur en er was algemeen begrip voor een militaire reactie onder leiding van George W. Bush die eigenlijk disproportioneel en onbesuisd was, dat heeft ook Biden nu laten doorschemeren bij zijn bezoek aan Israël. Bij alle begrip voor de zelfverdediging van Israël waarschuwt hij, wijs geworden, om niet dezelfde fout te maken als Amerika in zijn overdreven militaire reactie op 9/11.

7/10, de bloedige uithaal van Hamas tegen Israël vond in een heel ander periode plaats, waarin sinds 24/2 een grote oorlog woedt in Oekraïne, waardoor de verhoudingen tussen de grootmachten al tot het uiterste gespannen zijn. Daarom heeft Israël op geen stukken na dezelfde speelruimte voor een militaire wraakactie als Amerika na 9/11. Netanjahu roept dan wel Hamas met wortel en tak te zullen uitroeien, maar het is onduidelijk hoe dit gewapenderhand zou kunnen. Ook met een grondoffensief in Gaza niet, want de Hamasleiders zitten in Libanon en op allerlei andere plekken in de Arabische wereld. Een grondoorlog in Gaza heeft daarom veel van een slag in de lucht, ten koste van veel bloed en vooral met het gevaar van uitbreiding van de ‘gewone’ oorlog tussen Israël en de Palestijnse organisaties. We HEBBEN al een rampzalige oorlog – namelijk in Oekraïne- en een uitbreiding ervan in het Midden-Oosten brengt de wereld in gevaar. Er moeten razendsnel vredesinitiatieven ontwikkeld worden en Israël mag dat niet overlaten aan Arabische landen die eenzijdig het belang van de Palestijnen bepleiten. Vrede zonder Israëls actieve deelname is sowieso onmogelijk.

DE DRAAKBEER TEGEN AMERIKA

Ik schrijf dit terwijl de inval in Gaza op gang KOMT en dat maakt dat ook de internationale spanningen tussen de grootmachten zichtbaar scherper zullen worden, nog scherper dan ze al zijn. Ondertussen zijn Rusland en China steeds sterker met elkaar verbonden en de ‘DraakBeer’ smeedt een blok met andere autoritaire staten die de bestaande wereldorde aan diggelen willen smijten. Indien ooit, dan krijgt de DraakBeer nu zijn kans. Het wachten is op een volgende fatale datum. Een Iraans bombardement op Israël, of een Chinese aanval op Taiwan of het kapot snijden door Rusland van essentiële dataverbindingskabels tussen Amerika en Europa, alles is mogelijk. Een Noord-Koreaanse nucleaire raket op Japan is er ook zo eentje.

Ja, Israël heeft het recht zich te verdedigen tegen terreur, maar het heeft ook de verantwoordelijkheid geen nieuwe oorlogen uit te lokken, door de burgerbevolking van Gaza te sparen en de huidige regering in Jeruzalem lijkt zich daarvan te weinig bewust.

DUITSLAND

Terwijl ik schrijf ben ik in Duitsland, getrouwd in Weimar omdat daar de eerste democratische grondwet is aangenomen, maar wat mij nu alarmeert is dat er een antisemitische stemming heerst die zich ontlaadt in aanslagen op synagogen en het schilderen van Davidsterren op huizen van joodse mensen. Deze herinnering aan de val van de Weimarrepubliek en aan het Derde Rijk maakt mij misselijk en het valt mee dat de regering daar fel stelling tegen neemt.

Vandaag een grote demonstratie in Berlijn tegen dat soort schandalige praktijken en ter verdediging van Joodse mensen overal, maar speciaal in Duitsland: speciaal in het land met dit verleden. In Sachsen-Anhalt, een van DE deelstaten in het oosten waar de rechtsen het sterkst zijn en Israël de schuld geven, wordt vandaag een nieuwe synagoge geopend. De vorige was door de nazi’s tijdens de Reichspogromnacht in brand gestoken, in 1938, wat nog in mijn Eerste Interbellum viel. Scholz, de regeringsleider, is erbij en ook de minister-president van die deelstaat. Met een brok in de keel kijk ik naar de tv, er is zoveel wat terugkomt van vroeger en er is zoveel wat nu op het spel staat, eigenlijk alles. Dat was, in Hitlers tijd, ook wat scherpe analisten zeiden, maar het verschil is dat we nu in het atoomtijdperk leven.

ZELFBEHEERSING IN GAZA NODIG

Ik denk wel dat als Iran Israël niet frontaal aanvalt, dit te danken zal zijn door de afschrikking van Israëls atoombom. Ik weet niet beter dat Israël de enige atoommacht is in het Midden-Oosten en als dat waar is mogen we ons gelukkig prijzen. Wat zou er gebeuren als Iran die toch ook heeft? Of wanneer Hamas of islamitische Jihad ooit zo’n bom in handen krijgen?

Biden laat nu drijvende vliegvelden voor oorlogsvliegtuigen, enorme oorlogsschepen, aan de kust van Israël patrouilleren, als een waarschuwing aan Iran om zich koest te houden. Ik hoop dat het helpt, maar hoop nog meer dat Netanjahu en de zijnen zich in Gaza tot het uiterste beheersen, wat echter onwaarschijnlijk is nu iedereen in die regio loopt te schuimbekken.

POETIN POOKT

Rusland stelt zich steeds duidelijker achter Hamas en tegen Israël. De voormalige ambassadeur van Israël in Rusland Arkady Mil-Man waarschuwt zijn land dat Israël zijn politiek tegenover Rusland moet veranderen. Poetin vergelijkt het Israëlische leger in zijn actie tegen Hamas in Gaza met de Wehrmacht die Leningrad volgens hem op dezelfde manier klemzette. Dat de Wehrmacht de opdracht had om Leningrad te vernietigen en dat de Israëlische strijdmacht de opdracht heeft om niet Gaza maar terreurorganisatie Hamas te vernietigen wil hij niet weten. Nu de tiran dit gezegd heeft verspreiden de vergelijkingen tussen Israël en Nazi-Duitsland zich in de Russische media als een lopend vuurtje. ’Bind de ontvoerde Israëli’s vast aan palen rondom Gaza, dan wordt het voor het Israëlische leger moeilijker om Gaza te beschieten’; ‘het is een schande dat te weinig mensen gedood werden’ (in Israël door Hamas); ’wij hebben geen meelij of erbarmen met de Israëli’s die uit de grenssteden (met Gaza) vluchten’. Het is duidelijk wat Poetin met deze politiek wil: de Arabische staten aan zijn kant krijgen in de oorlog tegen Oekraïne. En vooral ook tegen Amerika. De Ayatollahs van Iran en beul Assad van Syrië heeft hij al zijn kant, nu de rest nog.

De toestand is des te meer explosief omdat er geen enkel plan is voor de toekomst van Gaza. Wie moet Gaza besturen als Hamas kapot is, gesteld dat dit zou lukken? De ‘internationale gemeenschap’ is hiertoe niet in staat. In de praktijk komt het er dan waarschijnlijk op neer dat het Israëlische leger er de lakens gaat uitdelen, waardoor de twee staten oplossing zoals bedoeld was in de Akkoorden van Oslo verder weg is dan ooit. Dat betekent dat de oorlog voort ettert en in combinatie met de oorlog in Oekraïne een tikkende tijdbom onder de wereld vormt.

PALESTIJNS-ISRAËLISCHE OORLOG ZIJTONEEL VAN OEKRAÏNE-OORLOG

Dit Israëlisch-Palestijnse spookhol maakt Poetin gelukkig. Hij ziet het, zoals hij zijn oorlog in Syrië zag, als een zijtoneel van zijn Oekraïne-oorlog. ’Hoe bouw ik in het Midden-Oosten een positie op die zo sterk mogelijk mijn verovering van Oekraïne bevordert?’ Dat is de koers van zijn Midden-Oosten politiek geweest en dat is nog steeds zijn koers.

Er was een tijd dat hij daarom een redelijke band met Israël wilde omdat Israël een groot Russischsprekend volksdeel heeft, van Joodse emigranten uit Rusland. Hij beschouwde dit als deel van de Ruskiy mir, de Russische wereld, ‘dus’ zijn invloedssfeer. Maar dit is veranderd. Omdat hij de vijanden van Amerika om zich heen heeft verzameld, Noord-Korea, China, Iran en daarbij graag ook nog de Arabische wereld. Hij heeft die dringend nodig. Dit zou anders zijn als hij niet het imperialistische streven had om Rusland zo groot mogelijk te maken door veroveringen.

Omdat hij de strijd in het Midden-Oosten als een zijtoneel van zijn ‘speciale militaire operatie’ ziet, IS het dat door zijn invloed in die zin ook. Zou Rusland aan de kant van Israël staan, dan zag het er in het Midden-Oosten anders en beter uit. Maar nu Poetin probeert munt te slaan uit de anti-Amerikaanse stemming bij de Palestijnen en Arabische staten staat de strijd in Israël in de slagschaduw van wat de moeder aller oorlogen is: in Oekraïne.

Het conflict in Israël wordt meegezogen in de strijd van Rusland tegen Amerika en het geeft er een nieuwe, gevaarlijke stoot aan.

Zou Oekraïne erin slagen zich te bevrijden van de Russische bezetting, dan kan dat leiden tot positieve veranderingen in Rusland die de Russische behoefte tot ophitsing van de terreurorganisaties als Hamas doet verdwijnen. Wanneer echter Rusland in Oekraïne wint, dan zal Rusland de anti-Europese en anti-Amerikaanse strijd nog verder opvoeren en zich daarbij gebaat voelen bij een felle anti-Joodse en anti-Amerikaanse strijd van de Arabieren in het Midden-Oosten.

Steun aan Oekraïne moet daarom het centrale thema van de Westerse politiek blijven, ook in het belang van vrede in het Midden-Oosten, ja de wereld.

Zetten de Russen door bij Avdiivka, zoals Wagner bij Bairoet, met golven van steeds ververst kanonnenvoer? Breken de Oekraïners in het Zuiden toch door? Of loopt het bevroren front echt uit op een patstelling? En dan?

Wordt toch vervolgd!

FOTO: Parade van Russische troepen in Syrië, ze zijn er nog steeds, Israël is afhankelijk van hun toestemming om daar Hezbollah te mogen bestrijden, hoewel het er nu naar uitziet dat Israël het vliegveld van Damascus gebombardeerd heeft zonder Russische toestemming, want dit schaadt wel degelijk het belang van Poetins vriend Assad.