Roel in Playboy

In de zomer van 1985 verscheen er een groot interview met mij in Playboy. Op de foto zie je het begin ervan.

Ik was toen, zei het blad, ‘de groene Europeaan’. Ik was in die jaren bij het Europees Parlement als vertegenwoordiger van het Groen Platform, als onderdeel van het Groen Progressief Accoord.

Dat laatste was de voorloper van wat later Groen Links heette en sinds kort PRO.

De PvdA was toen niet bij ons verbond, maar wel PPR, PSP, CPN en het jonge Groen Platform, zojuist opgericht door Bas de Gaay Fortman en Wouter van Dieren.

Zelf was ik sinds kort terug van mijn Groningse bestaan als biologische boer, tijdelijk werkte ik bij MEMO, de organisatie Mens en Milieuvriendelijk Ondernemen. Thuis had ik het in die tijd erg moeilijk.

IK ONDERSCHATTE DE BETEKENIS VAN HET AKKOORD

In 1984 veroverde het GPA twee zetels in het Europees parlement, dat was zonder deze samenwerking echt niet gelukt.

In het interview spreek ik over de noodzaak van krachtiger Europees samenwerken, voor milieu en natuurvriendelijke landbouw. I Ook over zonne- en windenergie als oplossing voor luchtvervuiling en opwarming van de aarde. Het communisme zag ik nog als een groot gevaar, zeker zoals dat zich in de Sovjet-Unie en zijn satellieten in Oost-Europa manifesteerde, onverbiddelijk autoritair.

Ik was daarom ook niet gelukkig met de samenwerking met de CPN, omdat die zich naar mijn zin niet sterk genoeg daartegen verzette. Er was toen wel een frisse, feministische golf in de CPN, Ina Brouwer was hun enige, maar vernieuwende kamerlid. Maar geen luid uitgesproken verzet tegen het Stalinisme, dat nog steeds heerste. Ik was daarom blij dat ik in 1986 weer terug kon keren in de gemeenteraad van Amsterdam, voor ‘Groen Amsterdam’’.

Nu, zoveel later, denk ik dat ik toen niet goed gezien dat de vorming van het Groen progressief Accoord een historisch heel belangrijke stap is geweest. Om de gemaskerd fascistische krachten in Europa tegenwicht te bieden is het echt nodig dat daartegenover een verenigde links-democratische macht staat. En niet een mand vol kleine partijtjes die met elkaar rivaliseren. En ook de verandering binnen de CPN heb ik onderschat. De oudere generatie, van Paul de Groot tot Harry Verhey, verloor zijn greep op jonge vrijdenkers zoals Nel van Dijk en Ton van Hoek binnen de partij, verrassend snel. En helemaal niet meer te houden toen de Muur vier, een paar jaar later, in 1989.Niet lang daarna werd de partij opgeheven en niet zelden viel het me toenop dat uitgesproken strijders voor het redden van onze leefomgeving deel van de vernieuwingsgolf in die partij waren geweest.

Het GPA heeft belangrijk werk gedaan door bij te dragen aan het Europees parlement als eeen serieuze steunpilaar voor een toekomstig verenigd Europa. Dus bedank ik Herman Verbeek, Bram van der Lek en Nel van Dijk alsnog voor hun grote inzet, en ook Wim de Boer, die zich als architect van ons akkoord blaren op de tong gepraat om ons tot een geheel te smeden.