FD Column
FD Column. Ik heb in het Financieel Dagblad op uitnodiging een column geschreven, afgelopen zaterdag 16 augustus. Zij vroegen mij iets persoonlijks over mijn leven te vertellen. Is het gelukt?
-------------------
Realistische kabouter
Ik ben in de oorlog geboren en betrap me erop dat als ik het nu heb over dé oorlog, dat ik daarmee niet meer WO II bedoel, maar WO III, die zijn donkere schaduwen vooruitwerpt. Mensen veranderen, ik niet het minst.
Toen ik achttien jaar was ben ik begonnen met demonstraties tegen de atoombom. Voor straf werd ik van school verwijderd en ik concludeerde dat de wereld, die protesten voor vrede straft, ziek is. Ik begon te werken aan revolutie, Provo, kabouters.
Mijn actie loopt nog steeds door, nu als schrijver. Maar mijn standpunt is grondig veranderd. Ik pleit nu vóór de Europese atoombom, om Poetin en Trump af te schrikken, daar ze onze democratie bedreigen. Rusland chanteert ons met zijn atoomwapens.
Toch geloof ik niet dat mijn inzicht alleen door de omstandigheden verandert. Het is ook zo dat ik door confrontaties met loeders, oplichters en agressievelingen zelf veranderd ben. Sterker nog: ik ben gegroeid, vanuit mijn eigen verlangen. Zo ben ik in de loop van mijn leven realist geworden. Niet dat ik geen kabouter meer ben; helemaal in mijn binnenste ben ik nog steeds wie ik was. Maar er groeit een persoonlijkheid omheen die wel degelijk anders is dan die van toen. Een realistische kabouter ben ik nu.
Ik heb in de loop der decennia regelmatig geleden aan liefdesverdriet, om verschillende vrouwen. Toen ik bijna zestig was, was het weer raak. Bijna een jaar obsedeerde het terugverlangen naar haar me, kapot ging ik eraan.
Zij was de Ware. Als ik haar niet terugkreeg kon ik nooit meer gelukkig zijn. Maar ik zette door, ik wilde weten wat het nu eigenlijk is, die liefdesrouw. Ik schreef er een boek over en ging begrijpen dat het zo'n kwelling is doordat je in liefdespijn meer houdt van iemand die jou verwerpt dan dat jij van jouzelf houdt. Bemin toch liever jezelf!
Die ontdekking hielp me en ik ben toen andere liefdesverdrietpatiënten gaan helpen, om weer rijp voor nieuwe liefde te worden. Ik maakte er mijn beroep van en schroefde een bord op mijn deur: 'Hulppost liefdesverdriet'. Zo heb ik honderden mensen kunnen helpen van hun leed af te komen, waarvan ik genoot.
Ik had mijn eigen, pijnlijke crisis omgekeerd in een ervaringskunde waaraan anderen iets hebben. Het mooie is dat ik door deze crisis, mijn boek en de arbeid die eruit voortvloeide veranderd ben. Sinds dat tranenrijke jaar heb ik nooit meer ldvd gehad. Door mijn eigen ontdekking en wil heb ik me bevrijd.
Soms, wonderlijk genoeg, groeit de wereld naar je toe. Kortgeleden werd ik uitgenodigd door datzelfde Montessori Lyceum dat mij in 1961 verwijderd had, om een lezing te geven in de aula van de school. Wat gebeurde? Voordat ik het woord kreeg verscheen de rectrix achter het katheder en sprak: 'Beste Roel van Duijn, wij hebben nog iets goed te maken met jou. Je mocht onterecht geen eindexamen doen. Dat spijt ons nu en daarom hebben wij besloten je alsnog jouw diploma te geven.'
Wat een verrassing! Ik zie het als een aanmoediging om mezelf te durven veranderen, want het lijkt erop dat als gevolg de wereld naar je opwapperende vlieger gaat knipogen.
