Mijn boeken 5 slot

Loont het de moeite om boeken te schrijven? Je kunt er jaren aan werken en het risico bestaat dat al een paar weken na verschijning niemand meer over je hartenvrucht praat.

Maar de stille schrijfarbeid levert ook onvervangbare gevolgen. Ook als een boek niet herdruk na herdruk mag beleven. Een goed boek is een blijvende bron voor onderzoekers die het als grondstof voor wetenschap gebruiken. Meer dan internet, dat beweeglijker en onbetrouwbaarder is.

Het schrijven van een boek doet ook met de schrijver zelf iets. Als het goed is, verandert dat werk, met zijn lange olifantenzwangerschap het leven van de auteur zelf.

JULIA OP TEN NOORT

Mijn voorlaatste boek is de biografie van Nederlands belangrijkste nazi vrouw, Julia op ten Noort. Ik zie het nu mijn meest wetenschappelijke en ook schokkende geschrift.

Barones Julia op ten Noort (1910 – 1994) was ophitsend, aantrekkelijk en creatief. Julia kreeg een goede Nederlandse opvoeding. Ze deed drie klassen van het gymnasium en blonk uit in sport, vooral ‘thannis‘ (tennis).

Haar ouders waren van adel, de grootvader was een machtige koloniale figuur, de baas van de schepen die alle eilanden van Koninklijk Nederlands Indië verbonden. Haar vader was directeur van een bierbrouwerij. Julia leek voorbestemd voor een prominent huwelijk in de bloem van de natie.

Twintig jaar oud bekeerde zij zich tot de Oxford Groep van Frank Buchman, een christelijke prediker die alle godsdiensten ter wereld wilde verenigen om de stem van God op aarde te laten regeren. Julia reisde als jonge vrouw door de wereld om hoge persoonlijkheden te bekeren, ze werd missionaris.

Een jaar na Hitlers machtsovername werd Julia uitgenodigd om in Breslau een bijeenkomst van de SS-top bij te wonen en ook daar te bekeren. Ze werd daar met alle égards ontvangen door Reichsführer Himmler en zijn zwarte kameraden, gekleed in uniformen die haar ogen streelden. Julia vond Himmler een bescheiden man, die zo geweldig kon praten over reïncarnatie en astrologie, onderwerpen die haar fascineerden. Himmler was verrukt van haar vrouwelijke gratie. Himmler overtuigde haar dat de SS al direct op aarde wilde bereiken wat haar nog voor ogen zweefde als religie.

Zo gebeurde het: de bekeerster werd bekeerd. Julia werd bekeerd tot de SS-idealen van het groot-Germaans Rijk van het “Arisch-Noordse ras”.

Hoe kon een vrouw met een goed karakter zich zo laten vangen in een misdadig web?

De utopie van een bloedzuiver, eensgezind en eeuwig rijk trof haar hart. Een rijk dat zou afrekenen met onderling gekibbel en het materialisme van bolsjewisten en joden, oh, fantastisch! Aan de gedachte van de éne leider was zij al gewend, dat was de spirituele Frank Buchman ook.

En wat een niet geringe rol speelde bij Juuls nieuwe bekering was haar gevoeligheid voor foute mannen, met idealistische maskers. Een amoureuze valstrik.

Kon het een bezwaar voor haar zijn dat de SS-ers autoritair en racistisch waren? Allerminst, want haar almachtige grootvader ging in Indië volgens diezelfde principes te werk, het hoorde tot Julia’s nestgeur.

EEN ZOON VOOR DE FüHRER

Als eregast van Himmler bezocht zij de partijdagen in Neurenberg en ze werd lid van de jonge NSB. In 1938 nam zij het initiatief voor de oprichting van de Nationaal Socialistische vrouwenorganisatie. Twee gedachten stonden haar voor ogen. Enerzijds de vrouwen te doordringen van de nazi-ideologie, met het accent op het bewaren van de ‘raszuiverheid’. Politiek op vrouwelijke wijze, noemde zij dat. Ze was anti-feministisch als nazi, maar op haar manier ietwat feministisch door voor de vrouw toch een actieve rol op te eisen. “Op vrouwelijke wijze”, een volgens haar gelijkwaardige rol.

Julia werd verliefd op Meinoud Rost van Tonningen, de Groot-Germaanse tegenspeler van Mussert. En zij heeft hem in contact gebracht met Himmler. Himmler vond haar de betrouwbaarste figuur op wie hij in Nederland kon steunen en na de bezetting van Nederland liet hij zijn rechterhand Rauter haar onmiddellijk bezoeken om van haar adviezen te krijgen over wie de meest geschikte Nederlanders waren om op de posten te zetten.

Julia ging naar Duitsland en werd nu verliefd op Pieter Schelte Heerema, een veelbelovende SS-er die na de oorlog een groot off shore concern heeft opgebouwd. Julia’s liefdesbrieven aan hem zijn juweeltjes van overgevoeligheid voor foute mannen

Himmler bezorgde Julia nu de functie van directrice van een nazi-internaat voor meisjes in Limburg. De Reichsschule für Mädel. Hier moest zij de vrouwelijke elite van het Derde Rijk opvoeden en Julia zette zich ook hier tot in haar tenen voor in.

Slechts één gedachte leidde haar af en dat was haar kinderwens. Ze dacht die als bewust ongehuwde moeder te gaan combineren met de dagelijkse leiding van de school. Maar Himmler maakte haar duidelijk dat dit zou botsen met de fatsoensnormen en zond haar met een zogenaamde speciale opdracht weg, om in werkelijkheid in een Lebensborn Heim in Beieren de Führer een zoon te gaan schenken.

Juuls bewust ongehuwde moederschap (haar eigen woorden) paste precies in Himmlers lebensborn filosofie. Dat was het streven om een nieuw Arisch ras te kweken door Arische vrouwen met SS-ers zoveel mogelijk raszuivere kinderen te laten voortbrengen. In hun wereldbeeld was het zo dat het ene, minderwaardige ras moest worden uitgeroeid en het andere, superieure ras moest worden voortgebracht. Dat lijkt bizar, gruwelijk en het is het ook. Maar het is in z’n soort een consequente toepassing van de principes van de eugenetika voor racistische politieke machtsverovering. Himmler ging ervan uit dat de oorlogsvoering tot een negatieve karakterselectie van het Germaanse volk leidde, aangezien de dappere mannen aan het front sneuvelden terwijl de laffen thuis overleefden. Goede vrouwen moesten dus seksueel contact nastreven met SS-ers die naar het front gingen om zoveel mogelijk dappere, raszuivere kinderen te baren.

WIE VAN DE DRIE?

Wie was de vader van Julia’s zoon, die in februari 1944 ter wereld kwam, onder een valse naam?

Naar zijn peetvader Heinrich Himmler heette Julia’s zoon Heinrich. Men zei dat Himmler zijn vader was. Julia zelf ontkende dit heftig, het zou een Berlijnse legerarts van de SS zijn. Er was nog een derde kandidaat. Een Haagse SS-er die haar Limburgse school in mei 1943 bezocht had en als een bezetene achter haar aan zat.

Wie van de drie was de echte vader? Ik heb het tot in de puntjes uitgezocht, lees het boek.

Julia ging nu werken bij het SS-hoofdkwartier in Berlijn, voor de werving van strijdkrachten aan het front.Ondertussen beval Himmler Julia de taak op zich te nemen van Reichsbeauftragte der SS-Helferinnen. Opmerkelijk genoeg heeft Julia dit bevel geweigerd. Een bevel weigeren was levensgevaarlijk, maar Julia, overtuigd dat zij een nazaat van Karel de Grote was die op gelijke voet met alle groten der aarde stond, vertrouwde erop dat zij, zij de weigering overleven zou.

Na de capitulatie vond zij onderdak bij een vooraanstaande en schatrijke nazi in het zuiden van Beieren. Daar groeide Heinrich op, aanvankelijk bewonderd omdat hij beschouwd werd als de zoon van Himmler, maar stevig in de greep van zijn moeder. Julia zat in Nederland een strafje van iets meer dan een jaar uit, omdat het tribunaal niet van alle feiten op de hoogte was en zij vrouw.

FULDA

ik heb een speurtocht ingesteld naar al haar fraaie verblijfplaatsen daar en belandden tenslotte in Fulda, waar ik nu nog verblijf.

Hier trof ik een groep spirituele zoekers, die tot het boeddhisme gekomen waren door… een zekere Julia op ten Noort.

Julia was op spirituele zoektocht gegaan en bleek zich talloze malen bekeerd te hebben. Julia was een volgelinge geworden van achtereenvolgens Bhagwan, Ramakrishna, Gandhi en de dalai lama. Zij waren vol lof over haar kwaliteiten als zielzorgster. Zonder haar zou ik niet zijn die ik ben, bekende een zachtaardige Duitser met linkse ideeën me. Maar haar verleden dan? vroeg ik. Zij wisten van niets en ik moest hen verschrikt doen staan met mijn onbarmhartige informaties. ‘Ach, nein, nein!’

Julia heeft voor haar dood nog één interview gegeven. Wist u van de Endlösung van de Joden? vroeg de Amsterdammer Hans Olink haar. “Ik wist het, maar ik zag het niet”, heeft zij geantwoord. Natuurlijk wist zij het, op z’n minst van haar bescheiden vriend Himmler. Of van haar SS-vriendin Hertha, zelf aanwezig bij het ghetto van Lodz, met wie zij tot het eind herinneringen heeft uitgewisseld.

Zolang zij het financieel kon heeft Julia ook haar oude kameraadskes en kameraden gesteund. Julia had zwart haar, het ondermijnde haar geloof in het blonde ras niet. Evenmin dat zij zelf Joodse wortels had, want dat wist zij niet, heb ik postuum voor haar moeten uitgraven.

UTOPIE

Zij was een manisch utopiste. En zij komt voort uit onze eigen Europese cultuur waarin de fascistische bacillen onderhuids sluimeren. Vreemdelingenhaat, autoritaitisme, nationalisme, hun leugens en aantrekkingskracht van foute mannen.Wat dat laatste betreft: Vergeet ook niet het terug-naar-de-zeventiende-eeuw utopisme a la Baudet.

Ik heb geprobeerd afstand tot deze gevaarlijke dame te houden, maar toen ik een eind op weg was met het onderzoek, doken er dwars tegen mijn politieke antipathie in herkenningen op. Ondanks alle grote verschillen herkende ik in haar leven iets van mijn eigen leven, overeenkomsrtigheden van karakter en ook het groeiend inzicht dat zij een vrucht was van ongeveer dezelfde cultuur als die waarin ikzelf ben grootgebracht. Mijn ouders zaten op dezelfde vergaderingen van de Haagse theosofen als Julia’s moeder en in mijn kinderjaren hoopte ik dat de blanken de Indianen zouden verslaan.

Mijn ongemakkelijk meeleven met haar, kwam allerminst voort uit haar politieke daden, maar uit de inleving in haar persoon, die het me onmogelijk maakt om haar te beschrijven als een object dat geheel buiten mijn eigen veilige, antifascistische wereld staat.

Het leven en denken van nazi’s staat niet zo onmetelijk ver van ons afstaat en het komt voort uit een sfeer die ons verdacht vertrouwd is. Andere tijd en toch akelig dichtbij.

Wat ik al snel herkende in Julia is het radicale streven naar een utopie, de ideale samenleving – iets wat ook ikzelf vooral in de vorige eeuw acuut gevoeld heb. Ook voor Julia gloorde achter de horizon de volmaakte samenleving.

HAD IK TOEN NAZI KUNNEN WORDEN?

Ik krijg de zenuwen: zou het dan mogelijk zijn geweest dat ik, wanneer ik in een ander nest en wat vroeger geboren was, ook nazi was geworden. Zoals ook mijn jeugdheld Lucebert een tijd overkomen is?

Had het ook mij kunnen overkomen als ik, met mijn theosofische opvoeding, als jonge man op deze fatale SS-bijeenkomst was geweest om over karma en reïncarnatie te spreken? Als er onder de SS-ers mooie vrouwen in witte uniformen waren geweest: ja. Dan was ik, ben ik bang, ook voor de bijl gegaan.

Het idee schokte me.

Ik heb mijn aantekeningen samengevoegd tot een essay onder de titel ‘Spiegelbeeld: Persoonlijke aantekeningen bij het leven van Julia Op ten Noort’. Als aanhangsel van het boek.

BOEK VERANDERT SCHRIJVER

Het boek heeft in twee opzichten mijn leven veranderd. Door mijn onderzoek heb ik hier in Fulda mijn vriendin ontmoet, die onwetend van Julia’s verleden en een halve eeuw jonger dan zij, een van haar reisgenoten in India was geweest.

Behalve mijn vriendin heeft het werken aan dit boek me nog iets gebracht, meer inzicht in mezelf. Het was, na de tragische dood van Flora, een tweede schok. Ik had me sterk ingeleefd in Julia en beleefde opnieuw hoe blind idealisme tot een dodelijke en dodende verblinding kan leiden. Dit bracht me nog dichter tot de noodzaak van realisme.

Doordat ik me zo in de Ariosofie en complottheorieën van Julia had verdiept was ik getroffen door de complotonzin die de laatste jaren de wereld weer bewolken. Hoe is het mogelijk dat nepplotten gewoon terugkeren kunnen? Daarom heb ik, woedend, mijn boek ‘Het echte complot’ fluks eruit kunnen smijten, tussen de benen van de nieuwe fascisten.

Want het is mijn ideaal dat wij, doordat wij geleerd hebben van de tweede wereldoorlog, wij deze stormtroepen deze keer wel tijdig kunnen stoppen.

Ja! De lezeres die opmerkte dat de schrijver van mijn boeken niet van idealist tot realist is geworden, heeft gelijk.

Ze zegt treffend dat de hij van realistisch idealist tot idealistisch realist is geworden. Want, voeg ik eraan toe, zijn idealen zouden illusies zijn geweest als ze niet de werkelijkheid op de kop getikt hadden. En zijn realisme van nu zou geen knip voor de neus waard zijn als het niet de verpakking van de stuwende kracht van het ideaal zou zijn.

Waarover gaat het volgende boek?

Voorlopig einde.

6-1-22

BIBLIOGRAFIE,alle boeken van Roel van Duijn zijn verkrijgbaar bij de uitgevers of via Boekwinkeltjes.nl

-Het echte complot (2021) A

-Himmlers holländische Muse

herziene Duitse vertaling van “Een zoon voort de Führer’ (2020) S

-Een zoon voor de Führer, de nazi-utopie van Julia op ten Noort (2018) B

-Verraad, de driehoek van een verzetsechtpaar en een SD-agent (2016) A

-Spitten voor de moffen,egodocument door Roel en Gerard van Duijn (2015) VP

-Diepvriesfiguur

Autobiografie van PD106043 in samenwerking met de AIVD (2012) VP

-Een digitale heruitgave van mijn boek PROVO, de provotarische beweging 1965- 1967 (2008)

Geproduceerd door de Digitale Bibliotheekhttps://www.dbnl.org/tekst/duyn002prov01_01/duyn002prov01_01_0009.php

-Jachtlust (oorspronkelijk Seldzjoekenvrouw) (2005), digitaal op website Liefdesverdriet.info

-De Bruidenoorlog (2004) PT

-Liefdesverdriet , verschillende manieren om als een ster uit liefdesverdriet te verrijzen (2003) M

-Blijft Amsterdam? het referendum en de gedaanteveranderingen van de hoofdstad (1996) M

-De dood van Flora, Stichting Skepsis https://skepsis.nl/kushi/

-Het Leeuwenkind, een roman over zwangerschap (1991) M http://www.liefdesverdriet.info/.../uittreksel_het...

-Hoefslag, over politiek en spiritualiteit (1988) M

-Provo, de geschiedenis van de provotarische beweging (1985) M https://www.dbnl.org/.../duyn00.../duyn002prov01_01_0009.php

-Groene politiek, redactie de visie van het Groen Platform (1984) H

-Voeten in de aarde. de eco-krisis en onze erfenis van Abraham Kuijper en Frederik van Eeden (1984) M

-De waarheid is een koe, aantekeningen van een kleine boer (1983) M

-En tranen, dagboek van een wethouder (1977) M

-Het wonder van Amsterdam, hoe Amsterdam de milieukrisis overleven kan (1974) M

-Zweet, een soldatenroman (1974) M

-Energieboekje, over zonne- en windenergie (1972) Ba

-Bloed, een atoomroman over de Kalkarcentrale (1972) M

-Panies dagboek, gesprekken met een rode beuk (1972) M

-Schuldbekentenis van een ambassadeur, nota’s,beschouwingen en vragen van een ambassadeur van de Oranjevrijstaat in de Amsterdamse gemeenteraad (1971) M

-De boodschap van een wijze kabouter, een beschouwing over het filosofische en politieke werk van

Peter Kropotkin in verband met de huidige keuze tussen katastrofe of kabouterstad (vertaald in 8 talen) (1969) M

-Het beste uit Provo, een bundel artikelen uit het tijdschrift “Provo” (1967) Bij

-Miss Blanche en de Van Moppes diamanten (1967) RFP

-Het witte gevaar, een vademecum voor Provo’s(1967) M

Uitgevers: A (Aspekt); Boom (B); Bert Bakker (Ba); Bezige Bij (Bij); De Horstink (H); Meulenhoff (M); de Papieren Tijger (PT); Real Free Press (RFP); Schmetterling Verlag (S); Van Praag (VP).

Link: Boekwinkeltjes.nl Link: skepsis.nl Link: dbnl.org